4/04/2021

வெற்றி இரகசியம்

தமிழ்நாட்டின் பெருங்கட்சிகளாகக் கருதப்படுபவை திமுக, அதிமுக ஆகிய இரண்டும்தான். முந்தைய தேர்தல்களைப் போலல்லாது, தத்தம் வாக்குச்சாவடிக் கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன இவ்விரு கட்சிகளும். சராசரியாக வாக்குச்சாவடி ஒன்றுக்கு ஆயிரம் வாக்காளர்கள். ஒவ்வொரு சட்டமன்றத் தொகுதிக்குமான வாக்குச்சாவடிகள் தோராயமாக 250. தற்போதை நிலவரப்படி, எல்லா சாவடிகளிலும் இவ்விரு கட்சிகளுக்கும் சாவடிக்குழுக்கள் உண்டு. வேறெந்தக் கட்சிக்கும் இத்தகைய அமைப்பு இல்லை.

வெற்றி தோல்வி என்பது இக்குழுக்களுக்கு இல்லை. இயன்றமட்டிலும் தத்தம் தரப்புக்கான வாக்குகளைக் கொண்டு சேர்த்துவிட வேண்டுமென்பதுதான் இலக்கு. அதிமுகவைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொரு சாவடிக்குழுவிலும் 70 பேர் வரையிலும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அதில் 30 பேர் வரையிலும் பெண்கள். இவர்கள், தலா பத்து வாக்காளரைச் சென்று சந்தித்தல், தொடர்ந்து தொடர்பில் இருத்தல் போன்றவற்றைச் செய்வர். திமுகவைப் பொறுத்தமட்டிலும் ஒவ்வொரு வாக்குச் சாவடிக்குழுவிலும் 15 பேர் வரையிலும் இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு குழு உறுப்பினரும் 100 பேர் வரையிலும் சென்று சந்திக்க வேண்டும்; தொடர்பில் இருக்க வேண்டும். தத்தம் பங்கில் இருக்கின்ற வாக்காளரின் நல்லன கெட்டன எல்லாவற்றுக்கும் இவ்விரு கட்சியிலும் இந்தக் குழுவே பொறுப்பு.

திமுக வாக்குச்சாவடிக் குழுவில் ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர், இரு துணை ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் (ஒருவர் பெண்), எஞ்சிய 12 பேருள் 5 அல்லது 6 பேர் பெண்களாக இருக்கின்றனர். தேவையின் பொருட்டு அவ்வப்போது தற்காலிகப் பணிகளுக்கென கூடுதல் உறுப்பினர்கள் பணியமர்த்தப்படுகின்றனர். இவர்களின் தலையாய பணி, வாக்காளர் பட்டியல் பராமரிப்பு, வாக்காளர் சேர்ப்பு, சரிபார்த்தல், சாவடி முகவர் பணிகள், வாக்காளர் அட்டை பெறுதல், கட்சித் தகவற்தொடர்பு என்பதாக இருக்கின்றது. இவர்களுள் ஒருவர் அந்தந்த பகுதி தகவற்தொழில் நுட்பக்குழு(IT) உறுப்பினராகவும் இருப்பர்.

ஒவ்வொரு வாக்குச்சாவடியிலும், கட்சிசார்பு கண்டறிய முடியாதவர்களாக ஒரு சில நூறு வாக்காளர்களே இருப்பர். அந்த அளவுக்கு இவ்விரு கட்சிக் குழுக்களிடம் தரவுகள் இருக்கும். வாக்குச்சாவடிக் குழுக்களுக்கென பிரத்தியேக வாட்சாப் குரூப்களும் உண்டு. அவர்கள் இயன்றமட்டிலும் வாக்காளரின் எண்களையும் சேகரம் செய்து வைத்திருப்பர். தொடர்ந்து, பிறப்பு, இறப்பு, கோவில் விழாக்கள், பொது விழாக்களென தத்தம் பங்கு வாக்காளர்களிடம் தொடர்பில் இருக்கும் போது தகவல்களைச் சேகரம் செய்து கொண்டே இருப்பர். கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, அரசு அலுவல், சுகதுக்கங்களென எதற்கும் இவர்களைச் சென்று பார்க்கும் வகையில் இவர்கள் அந்தந்தப் பகுதியில் விளங்குவர்.

குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர், துணை ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் குறைந்தது நான்கு அல்லது ஐந்து தேர்தல்களில் பணியாற்றிய அனுபவம் கொண்டவர்களாகவும் இருப்பர். அந்தந்தப் பகுதியின் சாதி அமைப்புக்கொப்பவும் குழுவின் அமைப்பு இருக்கும். தனிப்பட்ட வேலைகளுக்காக இவர்களை அணுகுபவர்கள் அந்தந்தப் பணிகளுக்கேற்ப உகந்த தொகை வழங்குவது உண்டு. அதை எவரும் இலஞ்சமாகக் கருதுவதில்லை. தன்னுடன் பயணித்து வந்து, உடனிருந்து, தேவையை நிறைவேற்றிக் கொடுத்தமைக்கான ஊதியமென்பதாகவே கருதப்படுகின்றது. ஊரக மக்களின், பாட்டாளிகளின் யதார்த்தம் அப்படித்தான். அவர்களுக்கும் குடும்பம், தேவைகள் இருக்கின்றன என்பதான புரிதல். சமூக அறம்!

குடிமைப்பணிகள் என்பன இப்படித்தான். தேர்தல் காலத்தின் போது மட்டும் உரக்கப் பேசி உலா வருவது மட்டுமேயல்ல. இப்படியான பொதுப்பணியாளரைக் கண்டால் ஒரு சிரிப்பைக் கொடையாகத் தாருங்கள். இயன்றால் நாமும் சேர்ந்து பங்களிக்கலாம். சமூகத்தைச் செம்மைப்படுத்தலாம். சோசியல் மீடியாவில் வெற்றுக்கூச்சல் போடுவதிலோ, ஃபேக்நிவூசுகளைக் கண்மூடித்தனமாகப் பகிர்ந்து சுய இன்பம் கொள்வதிலோ இல்லை நம் கடமை. வாழ்க ஜனநாயகம்!!

#தேர்தல்ஜூரம்

-பழமைபேசி, pazamaipesi@gmail.com

3/01/2021

உர்வாக்வா

உடல் உழைப்பை ஈந்து வாழ்பவன் கடைக்கோடி மனிதன். ஏச்சுப்பிழைப்பதோ, பேசிப்பிழைப்பதோ அவனுக்குத் தெரியாது. விடிந்ததும் புறப்பட்டு விடுவான். அவனுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் உழைத்துப் பிழைப்பதே வாழ்க்கை, பிழைத்துப் பிழைத்து உழைத்திருப்பதே நோக்கமென்பது மட்டுமே.

பிழைத்திருக்கும் பொழுதில் குழந்தை குடும்பமென வாழத்தலைப்பட்டான். அப்படியான வாழ்வின் ஒரு கணத்தில் குழந்தைகளுக்கும் குடும்பத்து ஆட்களுக்கும் இயற்கை உபாதைகள் ஏற்படுவதைக் கண்டான். ஒவ்வொரு கோளாறுக்கும் ஒரு மாற்றுவழி, நிவாரணமும் பிடிபட்டது. அப்படித்தான் மலச்சிக்கல் ஏற்படுவதையும் கண்டான். நிவாரணமாக, சூடான தண்ணீர் குடித்த மாத்திரத்தில் இளக்கம் கண்டதையும் உணர்ந்தான். ஆக, சூடான தண்ணீர் மலமிளக்கி என இனம் கண்டுகொண்டான். இதைப் போலத்தான், உழைப்பின் அயர்ச்சி, எதிர்பாராத இழைப்புகள், சோர்வு முதலானவற்றின் நிமித்தம் மனம் சோர்வு கண்டு, சோகை கொண்டு சிக்கலுக்குள் ஆழ்ந்து போவதை உணர்ந்தான். மலமிளக்கியைப் போல, மனமிளக்கியையும் கண்டு கொண்டான்.

மேற்கத்திய நாகரிகத்தில் சோசியல் டிரிங்க்கிங் என்றார்கள். கீழைநாடுகளில் உண்டாட்டு, கூத்து, கும்மாளக்கூடல் எனச் சொல்லிக் கொண்டார்கள். இதன் அடிப்படை யாதெனில், மனமிளக்கம் கண்டு ஒருவருக்கொருவர் மனத்தால் அன்பு பூண்டு இறுக்கம் களைந்து வருத்தம் ஒழிப்பது மட்டும்தான். ஓய்வுக்குப் பின்னர், மீண்டும் காடு கழனி வேட்டை எனத் தத்தம் பாடுகளுக்குச் செல்ல முற்பட்டனர். ஒருபோதும் சோம்பிக்கிடக்க நினைப்பதில்லை அவர்கள்.

வீட்டுப் பிறவடையில் கழிநீர் ஈரத்துக்கு வாழைமரங்களை நட்டு வைத்தான். கன்று வளர்ந்து ஈன்று ஒரு தூர் பலதூர்களாக ஆகின. ஒவ்வொரு மரமும் குலை தள்ளின. குலைகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்தான். இத்தனையைம் நமக்கே நமக்கா யோசித்தான். கூட்டம் கூட்டமாக வாழப்பிறந்தவன் மாந்தன். கூட்டம் கூட்டமாய் ஊர்ந்து ஊர்ந்து சென்று, நீராதாரம் இருக்கின்ற இடங்களிலெல்லாம் தாவளங்களைப் போட்டான். ஊர்ந்து சென்றடைந்த அந்த இடங்களெல்லாம் ஊர்களாயின. ஊர்களுக்குள்ளே வாழைகள் குலைகள் தள்ளின. குலைகளின் காய்கள் முதிர்ந்த நாளொன்றில் ஊரையே அழைத்தான். கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஊர்மக்கள், சின்னஞ்சிறுசுகள், பொட்டுபொடுசுகள் எல்லாரும் வந்தார்கள். ஆளும் ஆளும் சேர்ந்தால் பாட்டும் இசையும் ஆட்டமும்தானே? ஆரவாரம் விண்ணைப் பிளந்தது.

இதற்கனவே நீட்டு தாளியொன்றும் இருந்தது. குலை வெட்டப்பட்டது. தோல்நீக்கிய காய்களையெல்லாம் தாளியில் இட்டனர் மக்கள். கொஞ்சமாய் நீர் ஊற்றினர். அதற்குள்ளாக இருவர் சென்று, காடுகரையில் இருந்து, பன்றிப்புல் ஒரு கற்றை பிடுங்கிக் கழுவி வந்தனர். அந்தக் கத்தையில் இருந்து சிலபிடி பன்றிப்புல்களை எடுத்து வாழைக்காய்களின் மீதிட்டுக் கைகளால் பிசைந்து மசித்தனர். சிலபல குலைக்காய்களாக இருந்தால் மிதித்து மிதித்து மசித்தனர். பாடல்களும் இசையும் ஊக்கத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

மூங்கிற்படல், நாணற்படல் கொண்டு மசித்த குழம்பை வடிகட்டிச் சுரை புருடைகளில் ஊற்றிக் கொண்டனர். ஊற்றிக் கொண்டிருக்கும் போதே மூதாட்டி ஒருவர், இராய்க்கல்லில் அரைத்த சோளமாவு ஒரு கைப்பிடி கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அந்த சோளமாவினைச் சுரைபுருடைக்குள் இட்டு வைத்தனர். சோளமாவுக்குள் இருந்து ஈசங்கள் பிறந்து வாழைப்பழக் குழம்பினை உண்டு செரித்தது. ஆனந்தம் ஒவ்வொரு மனத்தையும் உடைத்துக் கொண்டு கொப்புளித்தது. சுரைபுருடையில் இருந்த கள்ளினை மொந்தையில் ஊற்றி மாந்தி மகிழ்ந்தனர் மக்கள். காங்கோ, ருவாண்டா முதலான நாட்டு மக்கள் அதற்கு உர்வாக்வா எனப் பெயரும் இட்டுக் கொண்டனர். மது என்பது மனமிளக்கி, முறைகேடாய்ப் பாவிப்பதற்கன்று. உர்வாக்வா!!

12/23/2020

ராஜா

எப்படியாவது அந்த ஹம்ப்பாவ் கவரில்(gift envelop) என்ன இருந்தது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டுத்தான் தன் விடாமுயற்சியை இன்றும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றார் இராஜா. ஆமாம். தனது முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத இராஜா மீண்டும் அந்தக் குடிலுக்குச் சென்று கதவைத் தட்டினார். எதற்காகத் தட்டுகின்றார் எனத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாகத்தான் இருக்கும் உங்களுக்கு. கடைசி வரை வாசித்தால்தான் அது புரிய வரும். தொடர்ந்து வாசியுங்கள்.

நமது சமூகத்தில் ஒருவரை மிகவும் இழிவாக, திட்டுவதற்குக் கழுதையை மட்டுமே அதிகமாக பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால் கழுதை பொது மக்களின் தினசரி வாழ்வில் மிகவும் உபயோகமான கால்நடை மிருகம். மிகவும் கேவலமான முறையில் பார்க்கப்படுவது வருத்தத்திற்குரியது. ஆனால் எனக்கு கழுதை மீது எப்போதும் ஒரு அன்பு உண்டு. நம் இளமைக் காலத்தில் பதினாறு வயதினிலே படத்தில் ஆட்டுக்குட்டி முட்டையிட்டு கோழிக் குஞ்சு வந்ததென பாடலில் கச்சிதமாக கழுதைக் குரலை பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். சிரிப்பை வரவழைக்கும். பஞ்சகல்யாணி படத்தில் கழுதை மிகப் புகழ் பெற்றது. கழுதைக்காகவே படம் ஓடியது.பஞ்ச கல்யாணி 1979 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். ”அழுதபிள்ளை சிரிச்சதாம், கழுதைப் பாலை குடிச்சதாம்” என்றுகூடச் சொல்வார்கள். அதாவது கழுதைப் பாலைக் குடித்தால் குழந்தைகள் நோய் நீங்கச் சிரிக்கத் துவங்கும். அப்படியாப்பட்ட கழுதைகள் கைவிடப்படலாயின. ஊர்வழிகளில் தடங்களில் கவனிப்பின்றித் திரிந்து கொண்டிருந்தன. அப்படியான கழுதைகளுக்கெல்லாம் அடைக்கலம் கொடுத்தார் நம் இராஜா.

கோட்டைமேடு சிக்னலில் இருந்த டிராஃபிக்போலீசுகாரர் வேகமாக ஓடிச்சென்று அந்த மெட்டாடர் வேனை இடைமறித்துச் சத்தம் போட்டார். ஆமாம். வேனின் பின்புறம் முழுக்க கழுதைகள் நின்று கொண்டிருந்தன.

“ஏம்ப்பா, என்ன இது? இப்படிக் கழுதைகளை ஏத்திகிட்டுப் போறியே?”

“வீட்ல வெச்சிட்டு என்ன சார் பண்றது? அதான் ஏத்திகிட்டுப் போறன்!”

“வீட்ல வெச்சிட்டு என்ன செய்றதா? இந்தவாட்டி உனக்கு மாப்புக் குடுக்குறன். வேணுமின்னா ஜூ(மிருகக்காட்சிசாலை)வுக்கு கொண்ட்ட்டுப் போயேன்!”

“நல்ல ஐடியா சார், அப்டியே செய்றன்”, சொல்லிவிட்டு அந்த திறந்தவெளி வேனைக்கிளப்பிக் கொண்டு பறந்தார் நம் ராஜா.

அடுத்த நாள். அதேநேரம். அதேசிக்னல். அதே போலீசுகாரர். கோபம் தலைக்கேறியது. பிக்-அப் வேன் முழுக்கக் கழுதைகள், கண்ணுக்கு கண்ணாடிகள் அணிந்திருந்தவண்ணம்.

“யோவ், நீயென்ன லூசா? கழுதைகளுக்குக் கண்ணாடி, மறுக்காவும் ஏத்திகிட்டு, அதுவும் ஓப்பன் வேன்ல?”

“இதுகளை வீட்ல வெச்சிட்டு என்ன சார் பண்றது? அதான், மதுக்கரை, பாலக்காடு வழியா கேரளா பீச்சுக்குப் போலாம்னு போய்கிட்டு இருக்கன்”

போலீசுக்காரருக்கு சினமெல்லாம் வடிந்து ராஜாமீது அளவுகடந்த பாசம் பொங்கியது. இப்படியொரு மனிதனா? அந்த போலீசுகாரரும் பஞ்சகல்யாணி படம் பார்த்துக் கிரங்கியவர். ”பஞ்சகல்யாணி இராசா, உன்னியமாரி ஆளுக இந்த லோகத்துல இருக்கிறதாலத்தான் நாட்டுல ஏதோ நாலுதுளி மழ பெய்யுது”, கையெடுத்துக் கும்பிடு போட்டு அனுப்பிவைத்தார். ”பஞ்சகல்யாணிராசா” என்று கோயமுத்தூர் கொள்ளேகால் கொழிஞ்சாம்பாறை வரையிலும் பிரபலமாகிப் போனார் நம் ராஜா. பின்னாளில் ராசா படிப்பெல்லாம் முடித்து வாழ்க்கையில் செட்டிலாகியிருந்த தருணம். இந்த விசியத்தைக் கேள்விப்பட்ட ராசாவின் மாமனார், சமூகத்தில் அலைக்கழிக்கப்படும் முதியோர்களுக்கான காப்பகம் நடத்துவதற்கு நம் மாப்பிள்ளைதான் சரியான ஆளென நினைத்தார். அதன்படியே முதியோர்களைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் கவனித்து வருகின்றார் இராஜா.

பூப்போன்ற மனசுக்கேற்றார்போல இராஜாவுக்கு நிறைய நண்பர்கள். சரி, இன்றைக்கு நம் வளாகத்துக்கு(கேம்ப்பஸ்) வந்துவிடுங்களெனச் சொல்லவே அன்று மாலை எல்லாரும் இராஜாவின் இடத்தில் கூடிவிட்டனர். இராத்திரி 11 மணிக்கெல்லாம் வந்தோர் கிளம்பிப் போய்விட்டனர், ஒரிருவரைத் தவிர. நித்திரை கொண்டு காலையில் எழுந்ததும், ‘காலை வெயில் கழுதைக்கு நல்லது. மாலை வெயில் மனிதனுக்கு நல்லது. காலைவெயிலில் நடந்து பழகிவிட்டேன். வாக்கிங் போலாம் வாங்க”, எனச் சொல்லி நண்பர்களைக் கிளப்பினார் ராஜா. அந்தநேரம் பார்த்து பணியாளொருவர், ‘அது இல்லை, இது இல்லை’ என அனத்திக் கொண்டு வரவே, ’நீங்கள் போய்க்கொண்டு இருங்கள். நான் வந்து சேர்ந்து கொள்கின்றேன்’ எனச் சொல்லி அனுப்பினார்.

அவர்கள் போய்க்கொண்டிருந்தனர். அந்தக் குடிலின் முன்பாக மூன்று பெண்கள், அம்புஜம், பங்கஜம், சிந்துஜா ஆகியோர் உட்கார்ந்து ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களைப் பார்த்ததும் கைகாண்பித்து அழைத்தார் ஒரு பெண்மணி. ‘நானா?’ என்றார் ஆனந்த். ’அல்ல, அடுத்த ஆள்’ என்பதாக இருந்தது அந்தப் பெண்களின் சைகை. ‘அப்ப, நானா?’ என்றார் வேணு. ‘இல்லய்யா, அடுத்து’ என்பதாக இருந்தது அவர்களின் குறிப்புமொழி. ‘அப்ப, நானா?’ என்றார் பீளமேட்டார்.

”ஆமாம், உங்க வயசு என்ன, பிறந்ததேதி என்னங்றதெல்லாம் எங்களாலக் கரக்ட்டா சொல்லமுடியும்”

“அதெப்பிடி? அதெப்பிடி??”, இரைந்தனர் மூவருமே.

“நீங்க உங்க பேண்டை இடுப்புக்குக்கீழ நழுவவிடுங்க, அட, அந்த கோவணத்தையும் கழத்துங்க சொல்றம்”

இடுப்புக்குக்கீழே நழுவவிட்ட நிலையில், அவை கணுக்கால்களில் போய் நின்றுகொண்டன. நிலைமையை உணர்ந்த ஆனந்த்தும் வேணுவும் பத்துத்தப்படிகள் கடந்து போய் நின்றுகொண்டனர்.

“சும்மா நின்னுட்டு இருந்தா எப்டி? ரெண்டு சுத்து சுத்திவாப்பா, பார்த்துச் சொல்றம் உன்ற வயசு என்னான்னு”, அவசரப்படுத்தின பெருசுகள். இரண்டு சுத்துச் சுத்தினார் பீளமேட்டார்.

”மேலகீழ ரெண்டு வாட்டிக் குதிப்பா பார்க்கலாம்”, குதித்தார் பீளமேட்டார்.

”இம்... உம்மோட வயசு நேத்தோட நாப்பத்தி ஆறு”

“எப்டிங்மா கரெக்ட்டா சொல்றீங்க?”, வியந்து போயினர் மூவருமே.

“மூதேவிகளா, தூங்க விட்டீங்ளாடா நீங்க? அதான் உனக்கு ஃபோர்ட்டிசிக்ஸ்த் பர்த்டேன்னு கூத்தும் கும்மாளமுமா இருந்தீங்களே நேத்து இராத்திரி. அதைத்தான் நாங்க அல்லாரும் பார்த்தமே? செரி போச்சாது, இங்க வா நீயி!”

அம்மணகோலத்தைக் கலைத்துக் கொண்டு பேண்ட் பெல்ட்டை இறுக்கியபடியே அருகில் போனார் பீளமேட்டார். உள்ளே சென்று வந்த பங்ஜம்பாட்டி, தன்னுடைய சிங்கப்பூர் பேரன் கொடுத்த சீன ஹம்ப்பாவ்கவர் ஒன்றைக் கொடுத்தார். அதில் எவ்வளவு சிங்கப்பூர் டாலர்கள் இருந்ததென்பதை இன்றளவும் வெளியில் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை பீளமேடு.

இவற்றையெல்லாம் அறிய நேர்ந்த ராஜாவுக்கு இன்றளவும் அந்த ஹம்ப்பாவ்கவருக்கு விடை கிடைத்தபாடில்லை. தாமும் பேண்ட் கழட்டப் போகலாமென்றால் அதற்கான தருணமே வாய்க்கப் பெறவில்லை. அந்தக் குடிலையே சுத்திச் சுத்தி வந்து கொண்டிருக்கின்றார். குடிலுக்கு இன்றும் சென்றிருந்தார். அங்கிருந்த பாட்டியொன்று ஓடி வந்து, “கோழி ஒண்ணுக்கு ஊத்துமா? ஊத்தாதா??” என்றது. மலங்க மலங்க விழித்தபடி, “தெரியலையே” என்றார். இந்த பதிலால் திருப்தி கொள்ளாத பாட்டி, கதவைப் படாரெனச் சாத்திக் கொண்டது. பாவம் இராஜா.

-பழமைபேசி.

12/08/2020

தட்டியெழுப்புவன கதைகள்

கதைகள் சொல்வதையும் கதைகள் எழுதுவதையும் கிண்டல் செய்து கொண்டிருந்தார் நண்பர். சமூகப் பணிகளில் ஈடுபாடு கொள்ளாது, கதபொக் ஆட்கள் பணம் பண்ணக் கிளம்புவது வாடிக்கைதானே என்பது அவரது அகங்கலாய்ப்பு. அவரது கலாய்ப்பில் உண்மை இருந்தாலும் கூட, கதைகளுக்கான தேவையின் அடிப்படையில் அவரது வாதம் முற்றிலும் புறந்தள்ளப்பட வேண்டியதே.

ஹரியத் பீச்சர் ஸ்டோவ், லைமேன் பீச்சர் – ரோக்ஸ்னா தம்பதியினருக்குப் பிறந்த பதின்மூன்று குழந்தைகளில் ஏழாவது குழந்தை. குடும்பம் வசதியான குடும்பமெனச் சொல்லிவிட முடியாது. பெண்கள் படிப்பதற்குச் சமூகத்தில் இடமில்லை. பெண்களுக்கு ஓட்டுரிமை இல்லை. அப்படியானதொரு காலகட்டத்தில், அதாவது 1811ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர்தாம் ஹரியத் பீச்சர். சமூகநிலை அப்படியாக இருந்தாலும். தன் மகள்களுக்கும் கல்வி புகட்டினார் லைமேன் பீச்சர். ஹரியத் பீச்சருக்கு வயது ஐந்துதாம், அம்மா ரோக்ஸ்னா மரணமடைய நேரிடுகின்றது. லைமேன் பீச்சரின் மூத்தமகள், தன் இளையோர் பன்னிருவருக்கும் தாயாக மாறுகின்றார். அக்காவின் வளர்ப்பில் வளர்ந்த ஹரியத் தம் குடும்பத்துக்கு நேர்ந்துவிட்ட அடிமைகளிடம் கதைகள் புசித்து அன்பில் தோய்ந்து வளர்கின்றார். 1836 – 1841, பல இடங்களில் கலவரங்கள் ஏற்பட்டு கறுப்பின மக்களின் மீது கழிவிரக்கம் கொள்வோர் பலர் கொல்லப்பட்டனர். அதனால், இனபேதம் குறித்துப் பேசவோ நினைக்கவோ மக்கள் அஞ்சினர்.

கறுப்பினமக்கள் அடிமைகளாய் இருப்பதைச் சகிக்காது புழுங்கித் தவித்த நிலையில் கால்வின் எலிஸ் ஸ்டோவ் என்பவரைச் சந்திக்க நேரிடுகின்றது. கால்வின் எலிஸ் மனைவியின் மரணத்தில் சோர்ந்து போயிருந்தார். அவருக்கும் சகமனிதர்கள் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டு சகிக்கவில்லை. ஒத்தமனத்தைக் கண்டு காதல்கொண்டு கால்வினையே மணம் புரிந்து கொள்கின்றார் ஹரியத். அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தவர்களுக்கு தம் வீட்டில் இடமளித்து உதவிகள் பலவும் செய்து கொண்டிருந்தவருக்கு அவ்வப்போது எழுதவும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. 1850ஆம் ஆண்டுவாக்கில், சிறிதும் பெரிதுமாக அவ்வப்போது நாளிதழ் ஒன்றில் எழுதி வந்தார் ஹரியத். அவற்றைச் சீர்படுத்தி 1951ஆம் ஆண்டில் தொடர்களைத் தொடுத்தார் ஹரியத். உருக்கமாக இருந்தன அவை.

அச்சம் கொண்டனர் பதிப்பாளர்கள். ஆனாலும், 1952ஆம் ஆண்டு மார்ச் 20ஆம் நாள், அங்க்கிள் டாம்ஸ் கேபின் எனும் நாவல் ஐயாயிரம் பிரதிகளோடு வெளியானது. படித்தோர் மருண்டு போயினர். மக்கள் மறைவாக வாங்கிப் படிக்கத் தலைப்பட்டனர். அமெரிக்காவில் மட்டும் மூன்று இலட்சம் பிரதிகள் விற்றன. பிரிட்டனில் பத்து இலட்சம் பிரதிகள் விற்றுத் தீர்ந்தன. வாரத்தில் ஏழு நாட்களும், இரவுபகல் பாராமல் இருபத்தி நான்குமணி நேரமும் மின்விசை அச்சுகள் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. 1855ஆம் ஆண்டு, அந்த நூற்றாண்டிலேயே அதிகம் வாசிக்கப்பட்டதும் விற்பனையானதுமான நூலாக உருவெடுத்தது அங்க்கிள் டாம்ஸ் கேபின்.

மக்கள் மனத்தில் சொல்லவொண்ணாத் துயரத்தைக் கொடுத்தது அந்த நூல். உடனடியாகத் தத்தம் வசம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தோரை விடுவிக்கத் துவங்கினர் மக்கள். இதன்நிமித்தம் ஆங்காங்கே போர் வெடித்தது. வட மாகாணங்களைச் சார்ந்த மக்கள் அரசுக்கு நெருக்கடி கொடுத்தனர். குடியரசுத் தலைவர் ஆப்ரகாம் லிங்கனும் ஆதரவளிக்க, தென்பகுதியில் இருந்தோர் அத்தகைய போக்குக்குக் கடும் எதிர்ப்புகளைத் தெரிவித்து ஐக்கிய அமெரிக்க மாகாணங்களில் இருந்து தத்தம் மகாணங்களை விடுவித்துக் கொள்வதாக அறிவித்துக் கொண்டனர். அமெரிக்காவின் உள்நாட்டுப் போர் வெடித்தது. ஆசிரியர் ஹரியத் ஸ்டோவைச் சந்தித்த ஆப்ரகாம் லிங்கன், “இந்த உள்நாட்டுப் போரைத் துவக்கி வைத்த பெண்மணி இவர்தானா?” என வினவி வரவேற்றுக் கொண்டார். இந்த நாவலானது, ’டாம் மாமாவின் குடிசை’ எனும் தலைப்பில் தமிழ்மொழியிலும் நூலாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. நாவலின் முக்கியக் கதாபாத்திரத்தின் பெயரான, ‘இவா’ எனும் பெயரை தத்தம் குழந்தைகளுக்குச் சூட்டி மகிழ்ந்தனர் மக்கள்.

’ரூபி பிரிட்ஜஸ் பள்ளிக்குப் போகின்றாள்’ எனும் நூல் பள்ளிச் சிறார்களிடையே மிகவும் பிரபலமான கதைப்புத்தகம். அங்க்கிள் டாம்ஸ் கேபின் வெளியாகி நூறாண்டுகள் ஆகியிருந்த காலமது, 1954 செப்டம்பர் எட்டாம் நாள், லூசைல் – அபான் பிரிட்ஜஸ் தம்பதியினரின் ஐந்து குழந்தைகளுள் முதலாவதாகப் பிறந்த குழந்தையின் பிறந்தநாள் இது. அம்மா அப்பா இருவரும் மிசிசிப்பியில் இருந்த பண்ணையொன்றில் விவசாய வேலை. குழந்தைகளின் வளர்ப்புக்காக நல்லதொரு வேலை தேடி லூசியானாவின் நியூ ஆர்லியனுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர் ரூபி பிரிட்ஜஸ் பெற்றோர்.

கறுப்பினக் குழந்தைகளுக்குத் தனிப்பள்ளி, வெள்ளையின மக்களுக்குத் தனிப்பள்ளியென இருந்த காலம். அப்போதுதான் அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்புவொன்றினைக் கொடுத்திருந்தது. தனித்தனிப் பள்ளிகளாக இருப்பது முடிவுக்கு வரவேண்டுமெனச் சொன்னது தீர்ப்பு. ஆனாலும், வெள்ளையினக் குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிகளுக்கு நுழைவுத் தேர்வு எனும் விதியைப் புகுத்தியபடியினாலே, கறுப்பினக் குழந்தைகளெல்லாம் தனிப்பள்ளியிலேயே படித்தாக வேண்டிய நிலை. தென்மாகாணங்களில் கடும் எதிர்ப்பும் நிலவியது.

ரூபியின் அம்மாவுக்குத் தன் பிள்ளையைப் பொதுப்பள்ளியில் படிக்கவைத்து ஆளாக்க வேண்டுமென்கின்ற ஆசை. அந்தப் பகுதியிலிருந்த மற்ற குழந்தைகளையும் சேர்த்துக் கொண்டு தன் மகளையும் நுழைவுத் தேர்வு எழுத அனுப்பினார். மொத்தம் ஐந்து குழந்தைகள் தேர்வில் வெற்றி பெற்றனர். எனவே ஐவரும் பொதுப்பள்ளியின் சேர்க்கைக்குச் சென்றனர். பெரும் கொந்தளிப்பும் போராட்டமும் வெடித்தன.

ரூபியைத் தவிர மற்ற நால்வரும் தாங்கள் தற்போது படிக்கும் பள்ளியிலேயே படித்துக் கொள்வதாகச் சொல்லிப் பின்வாங்கினர். ரூபியின் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் கடும் மன அழுத்தம் ஏற்பட்டது. வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார் ரூபியின் அப்பா. இதனால் குடும்பத்தில் குழப்பம், மணமுறிவு பெற்றுக் கொண்டு விடை பெற்றுச் சென்றுவிட்டார் ரூபியின் அப்பா. ஆனாலும் ரூபியோ, ரூபியின் அம்மாவோ மனம் தளரவில்லை.

ரூபிக்குப் பாடல் சொல்லிக் கொடுக்க மறுத்து விலகினர் ஆசிரியர்கள். ஒரே ஒரு பெண் ஆசிரியர் மட்டும் துணிந்து முன்வந்தார். வகுப்பில் இருந்த மாணவர்கள் வேறு வகுப்புகள், பள்ளிகளுக்கு மாற்றலாகிப் போயினர். அந்த பெண் ஆசிரியருக்கும் ரூபியின் குடும்பத்துக்கும் கடுமையான மிரட்டல்கள் வந்து சேர்ந்தன. கடைகளில் பொருட்கள் வாங்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. ஊரிலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டனர். பள்ளிக்குச் சென்று வரும் வழியெல்லாம் மக்கள் சாரைசாரையாக வந்து நின்று எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். சிதைபெட்டியில் கறுப்பினக்குழந்தை இருப்பதைப் போன்று உருவாரங்கள் செய்து காண்பித்து போராட்டங்களை மேற்கொண்டனர். மனம் சோராமல் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தனர் ஆசிரியரும் மாணவியும். வீட்டிலிருந்து வகுப்புக்கு வந்து செல்ல, ரூபியின் பாதுகாப்புக்கு நான்கு மார்ஷல்கள் நியமிக்கப்பட்டனர்.

மதிய உணவு இடைவேளையின் போது தன் ஆசிரியரான அந்த ஒற்றை வெள்ளையினப் பெண்மணியோடு மட்டுமே விளையாடியது குழந்தை ரூபி.

காலப்போக்கில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கக் குழந்தைகளும் அந்தப் பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்தனர். தன் கூடப் பிறந்தவர்களும் அந்தப் பள்ளிக்கு வந்து சேர்ந்தது கண்டு மகிழ்ந்தாள் குழந்தை ரூபி. 1964ஆம் ஆண்டு அதே பள்ளியில் தன் உயர்நிலைப்பள்ளி டிப்ளமோ படிப்பை முடித்தார் ரூபி. வெள்ளை மாளிகையில் சென்று சந்தித்தபோது, ”நீங்களும் உங்கள் அம்மாவைப் போன்றோரும் இட்ட பாதையினால்தான் என்னால் இன்று அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவர் எனும் பொறுப்பில் நான் இருக்கிறேன்” என்று அகமகிழ்ந்தார் ஒபாமா. ”என்னை வளர்த்து ஆளாக்கியதும் வெள்ளைப் பெண்மணிதான். ஹென்ரி என் தோழி. இனபேதம் இங்குமிருக்கக் கூடாது, அங்குமிருக்கக் கூடாது” உருகிச் சொன்னார் ரூபி. மனத்தை உருக்கிக் கரைக்கக் கூடியவை கதைகள்.

-பழமைபேசி.

8/26/2020

அமெரிக்கா அரசியலில் ஆணாதிக்கம்

பழைய வாழ்வு, கதை, கவிதை, அனுபவம், சமையல், பகடின்னு போயிட்டம்னா கிட்னிக்கு நல்லது. அதையும் மீறி, ஏதாகிலும் எழுதணும்னா கொஞ்சமாச்சிம் களப்பணி(homework) செய்யணும். செய்ய உழைப்பும் நேரமும் தேவை. அத்தனையும் செய்து எழுதினாலும், பட்டம் கட்டிவிடுதல்(லேபிளிங்) நடக்கும். அது நமக்குத் தேவையா? மேற்கூறிய தளங்களில் எழுத எதுவும் கிடைக்கலன்னா இருக்கவே இருக்கு, நாம் புழங்கிய, நமக்கான அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கங்கள், ஏதாகிலும் எழுதலாம். உண்மைக்கு நெருக்கமாக எழுதின ஒரு மனநிறைவும் கிடைக்கும். இஃகிஃகி.

நம்மைப் பொறுத்தமட்டிலும், அமெரிக்காவில் உட்கார்ந்திட்டு இந்திய அரசியலைக் கீரை ஆயுறமாரி ஆய்வதும் சரியன்று. அதேபோல, ஆட்டையாம்பட்டியில உட்கார்ந்திட்டு அமெரிக்க அரசியலைப் பொளந்து கட்டுவதும் சரியன்று. பண்பாடு, உள்ளூர் ஊடகம், தாம் வாழும் இடத்தின் தாக்கம் இதெல்லாமுமின்றிப் பொளந்து கட்டுவது ஒருவிதமான மாயை என்பதுதாம் நம் நிலைப்பாடு.

அமெரிக்கநாடு ஆணாதிக்க நாடாம். சொல்வது யார்? இஃகிஃகி, பெற்ற அம்மாவையே இரண்டாம்குடியாகப் பார்க்கின்ற ஒரு நாட்டிலிருந்து கொண்டு. கருத்துரிமை. சொல்லிட்டுப் போகட்டு. ஆனால், 'ஏந்தங்கம் அப்படி சொல்லிட்டீங்க?'ன்னு கேட்டால், இலாரி கிளிண்டனைத் தோற்கடித்து விட்டார்களாம். எப்போதைக்கும் ஒரு பெண் அமெரிக்காவை ஆளமுடியாதாம். உண்மையில் நடந்தது என்ன?

இலாரி கிளிண்டன் தோராயமாக 30 இலட்சம் ஓட்டுகள் அதிகம் பெற்றார். மாநிலத்தின் தன்னாட்சி/மண்ணாட்சிப் பங்களிப்பு அடிப்படையில் டிரம்ப் வெற்றி பெற்றார். அதாவது, ஆட்டையாம்பட்டியில் இந்த தன்னாட்சி/மண்ணாட்சி அறவே கிடையாது. அதைப்பற்றிக் கவலை இல்லை. இருக்கின்ற கொஞ்சநஞ்ச உரிமைகளும் பறிபோய்க் கொண்டிருக்கின்றது. நமக்கு சல்லிக்கட்டும், சல்லிக்கட்டின் பெயரால் சில பல ஆளுமைகள் கல்லாக் கட்டிக் கொள்வதும்தானே முக்கியம்? போராட்டம் வெற்றி(?) பெற்ற பிறகு நாட்டுமாடுகளின் வளர்ச்சியென்ன, உயிர்ப்பலிகளின் எண்ணிக்கையென்ன?? நமக்கு அதுபற்றிச் சிந்திக்க நேரமில்லை. அமெரிக்கா ஆணாதிக்கநாடு, பிரகடனப்படுத்தியாக வேண்டும். கொரோனாச் சோதனைக்கு (இலவசமாக இருந்தாலும்) அமெரிக்காவில் மூன்று இலட்சம் கொள்ளையென‌ வாட்சாப்புகள் அனுப்பியாக வேண்டும். சரி, மண்ணாட்சிப்படியாகவே இருந்தாலும், டிரம்ப் வெற்றி பெற்றது வெறுமனே 80 ஆயிரம் ஓட்டுகளால் மட்டுமே. The most important states, were Michigan, Pennsylvania and Wisconsin. Trump won those states by 0.2, 0.7 and 0.8 percentage points, respectively — and by 10,704, 46,765 and 22,177 votes. Those three wins gave him 46 electoral votes; if Clinton had done one point better in each state, she'd have won the electoral vote, too.

பொதுவாக தேர்தல் வெற்றி என்பது இருவகைப்படும். முதலாவது, தனக்கான வாக்குகளைப் பெருமளவில் வாங்குவதால் அடைவது. அடுத்தது, எதிராளிக்கு ஓட்டுகள் விழாமற்போவதால் கிடைப்பது. டிரம்புக்குக் கிடைத்த வெற்றியும் அப்படித்தான். லிபரல்கள் சாவடிக்குச் சென்று தமக்கான ஓட்டுகளைப் போட்டிருக்கவில்லை. தகுதியுள்ள வாக்காளர்களில், கிட்டத்தட்ட 44 இலட்சம் லிபரல் ஓட்டுகள் பதிவாகவே இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, மிச்சிகனில் ஒபாமா 350,000 ஓட்டுகள் அதிகம் பெற்று வெல்கின்றார். கிளிண்டன் 10,000 ஓட்டுகள் குறைவாகப் பெற்று தோற்கின்றார். ஆனால், டிரம்ப் ஒபாமாவுக்கு எதிரான தன் கட்சி வேட்பாளரான இராம்னியைக் காட்டிலும் 10,000 ஓட்டுகளே அதிகம் பெற்றார். ஆக, இடைப்பட்ட 340,000 பேர், ஒபாமாவுக்கு ஓட்டளித்தோர் இம்முறை வாக்களிக்கவில்லை. Wisconsin tells the same numbers story, even more dramatically. Trump got no new votes. He received exactly the same number of votes in America’s Dairyland as Romney did in 2012. Both received 1,409,000 votes. But Clinton again could not spark many Obama voters to turn out for her. இது பெண்ணுக்கு எதிரான தோல்வி எனச் சொல்லிவிட முடியாது. தலைவர்/துணைத்தலைவர் வேட்பாளர்களுள் சிறுபான்மையினர் களத்தில் இல்லை என்பதற்கான சோர்வு என்பதே பொருள். அதைச்சரி செய்யவே, இம்முறை அந்தச் சோர்வும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றது.

ஒவ்வோர் நாடும் தனித்தன்மை கொண்டது. அததற்கான விழுமியங்கள் உண்டுதாம். அதற்காக, கொஞ்சம் கூடக் கூச்சமேயில்லாமல் ஆணாதிக்க வெறியர்கள், பெண் தலைமையை ஏற்கமாட்டார்கள் என்றெல்லாம் சொல்வது நகைப்புக்குரியது.

அடுத்து, அமெரிக்காவில் இந்தியக் குடியுரிமை வாங்கியோர், இரண்டாம் தலைமுறையினர், வாங்கியிராதவர்களை இரண்டாம்தரமாக நடத்துகின்றனர் என்பதாகப் பேச்சு. எப்படி இப்படிப் போகின்ற போக்கில் பொதுமைப்படுத்த முடிகின்றது இவர்களால்?

முதற்தலைமுறையினரைச் சொல்லுங்கள். ஓரளவுக்கு அதில் நியாயம் இருக்கின்றது. 'ஃப்ளோட்டிங் கிரவுடு', 'H1Bயா?' போன்ற சொல்லாடல்களைத் தமிழ்ச்சங்க வளாகங்களில் கேட்கலாம். ஒப்புக் கொள்கின்றேன். தமிழ்ச்சங்கங்களே அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சமூகம் ஆகிவிடாது. காகம் கருமைதான். அதற்காக, கருப்பாக இருப்பதெல்லாமும் காகங்கள் அல்ல. அதைப் போல, முறையற்றுப் பேசும் சில‌ சங்கப்பண்ணைகள் இந்திய வம்சாவளிகள்தாம். அதற்காக இந்திய வம்சாவளிகள் எல்லாருமே பண்ணைகளன்று. அதிலும், இரண்டாம் தலைமுறையினர், பாவம். மையநீரோட்டத்துக்கும் ஈடு கொடுத்து, முதல்தலைமுறை குடிவரவாளர்களுக்கும் ஈடுகொடுத்து, பேலன்சு செய்து செய்தே கடக்கின்றனர். அன்பு கூர்ந்து அவர்களை விமர்சிக்கும் தகுதி எதுவும் நமக்கில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்வோம். 'ஏபிசிடி' என்றெல்லாம் நாம் அவர்களைச் சொல்லிச் சிரித்துக் கொள்வதில்லையா?. நமக்குள் இருக்கின்றது அத்தனை பின்னடைவு. கற்றுத் தெளிதல், நமக்கு மதிப்பீட்டும்.

அடுத்து, வேலையிடத்தில் இருக்கும் குடியுரிமை பெற்ற சில இந்திய வம்சாவளிகள் மற்றவரை வித்தியாசமாகப் பார்ப்பர். ஒப்புக்கொள்கின்றேன். அதன் காரணம், இரண்டாம்தரமாக நடத்த வேண்டுமென்பதல்ல. அதற்கான காரணமே வேறு. பண்பாட்டு வித்தியாசம்தான் காரணம். முகச்சவரம் சரிவர செய்யாமல் வருவது, தாய்மொழியில் பேசுவது, மீட்டிங் அறையில் ஏப்பம் விடுவது, இப்படியான சிற்சிறு காரணிகள். அதைநாம் பேசித்தான் கடக்க வேண்டும்.

எடுத்த எடுப்பில் குடியுரிமை பெற்றவனை மட்டையடிக்காமல், பேசித்தான் கடக்க வேண்டியிருக்கின்றது. அன்பும் சகிப்பும் பொறையுமே நமக்கான வழிகாட்டி. புலம்பெயர் மண்ணுக்கான பண்பாட்டுக் கூறுகளை நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். தமிழ் அமைப்புகளில் அவற்றைப் புகுத்த முயலவேண்டும். அதுதான் தாய்மண்ணுக்குப் பெருமை சேர்க்கும். அல்லாவிடில், 'அந்நியனாகப் பார்க்கும் பழக்கத்தை நாமே வார்த்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்' என்பதே மெய், மெய், மெய். All politics is local.

பழமைபேசி.

8/06/2020

தலைசிலிர்த்தல்

எந்த சமூகம், பொதுவெளியில் பேசவும், உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும் அனுமதிக்காது அடக்குமுறைகளையும் அச்சுறுத்தல்களையும் மேற்கொள்கின்றதோ, அந்த சமூகம் அதிகார வர்க்கத்தின் உச்சபட்ச வெறியில் இருக்கின்றதென்பதே பொருள். தன் மீது வீசப்படுகின்ற எத்தகைய கருத்துகளையும் தனக்கான விழுமுதல் ஆக்கிச் செம்மையுறுகின்றதோ அந்தச் சமூகம் தழைக்கும். அப்படியான அரசியல் சாசனத்தைத்தான் அமெரிக்க முன்னோர் வடித்தெடுத்து இருக்கின்றனர். கருத்துரிமை, பேச்சுரிமையின் மீது கட்டியெழுப்பப்பட்ட நாடு அமெரிக்கா.

பொதுவாழ்க்கையென வந்துவிட்டால், கேள்விக்கணைகளுக்கும் கருத்துப்பொழிவுகளுக்கும் இடையில் நீந்திப் போய்தான் கரை சேர்ந்தாக வேண்டும். 'எதிரி வருகிறான், புயல் வருகின்றது' எல்லாமும் உண்மையாகவே இருந்தாலும், முதலில் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டியது, தன் வசம் இருப்பவை, "ஓடக்கூடிய குதிரையா? நொண்டிக்குதிரையா?? கரை சேர்க்கக்கூடிய தோணியா? ஓட்டைத்தோணியா??" போன்றவைதாம். 

குதிரை நொண்டி, ஓட்டைத்தோணி எனச் சுட்டிக்காட்டுகின்ற மாத்திரத்திலேயே சினம் கொண்டெழுந்தால், வெள்ளாமை வீடு வந்து சேரவே சேராது. சமூகம் வெகுவாகப் பின்தங்கியே போகும்.

குடியரசுத்தலைவர், செனட்டர், காங்கிரசுமேன் போன்றோரையே எள்ளிநகையாடி, வசைபாடி கருத்தாடுகின்றனரே ஏன், எப்படி??

தனிமனிதனைக் காட்டிலும், பொதுவாழ்க்கை என வந்து விட்டால், அவர்கள் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டு எல்லாவிதமான கருத்துகளாலும் சூழப்பட்டுப் போய்விடும் அளவுக்கு நேர்மையாகவும், ஊழல் அற்றவர்களாகவும், பண்புடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டுமென்பதே அதன் அடிப்படை.

எப்படிக் கருத்துரிமை நிலைநாட்டப்படுகின்றது?

முதலாவதாகக் கருத்து என்பது வேறு, கூற்று என்பது வேறு. 'அவன் திருடியிருக்கலாமென நான் நினைக்கின்றேன்' என்பது கருத்து. 'அவன் திருடிவிட்டான்', கூற்று. முதலாவது ஒருவனின் பிறப்புரிமை. இரண்டாவது, சட்டப்படியான நடவடிக்கைக்கு உட்பட்டது. ஆனாலும், அதிலும் ஒரு ஆணியைச் செருகி வைத்தனர் பெரியோர். எப்படி? 'அவன் திருடிவிட்டான்' எனச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே சொன்னவன் மீது நடவடிக்கை எடுத்துவிட முடியாது. அந்த 'அவன்' என்பவர் எவரோ, அவர் தான் திருடியிருக்கவில்லை என்பதை ஐயத்திற்கிடமின்றி நிறுவியாக வேண்டும். இங்கேதான் இன்னும் சுவையைக் கூட்டினர் பெரியோர். எப்படி?? தன் கூற்றினை மெய்ப்படுத்த வெளிக்கிடப் போய், சொன்ன கூற்று உண்மை எனத் தெரிந்து விட்டால், பொதுவாழ்க்கைக்கு உரியவரின் கதி அதோகதியாகிப் போய்விடும். இப்படியெல்லாம்தான், கருத்துரிமைக்கும் பேச்சுரிமைக்கும் தன்னாட்சியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றது அமெரிக்கா.

The First Amendment protects false statements of fact (although it does allow for people who make false statements of fact that damage others’ reputations to be sued for defamation). Thanks to: https://www.freedomforuminstitute.org/first-amendment-center/primers/free-expression-on-social-media/

ஃபேக்நிவீசு எவ்வளவு கொடியதோ, அதனினும் கொடியது பேச்சுகளுக்கு அச்சுறுத்தல் விடுப்பது. அதனால்தான், பொய்ச்செய்தி எனும் கொடியவன் இருந்தாலும், பேச்சுரிமை எனும் மானுடனைக் கொண்டு வென்றெடுப்போம் மாந்தம் என்கின்றது அமெரிக்கா.

நோக்கம் நல்ல நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். அது இருக்கும்வரையிலும் பேசிக் கொண்டேயிருப்போம்!! உழைப்பைச் சுரண்டும் அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராகப் பேசுவதைக் காட்டிலும் தலையாய பொதுப்பணி வேறெதுவுமில்லை.

"If the freedom of speech is taken away then dumb and silent we may be led, like sheep to the slaughter." -George Washington. தலைசிலிர்த்தல் ஆட்டின் உரிமை.

பழமைபேசி.

7/20/2020

தேர்தல்


அந்த மலையை ஏறினால், மறுபடியும் சிறிதும் பெரிதுமாக இரு மலைத்தொடர்கள் வரும். அவற்றைக் கடந்த பின் சமநிலத்தில் நான்குகாத தொலைவு சென்றால் போதும், அத்தைமகள் தனலட்சுமியைப் பார்த்து விடலாம். நேரடியாகச் சொல்லிவிட்டால் நம் கவுரதை என்ன ஆவது?

"அம்மா, மாமன் வந்து எவ்ளோ நாளாச்சு? குளுரு காலம்னா எளப்பு வந்துரும்னு சொல்லுவியே? அதுல கிதுல??", பாவமாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, உருமாலைக்கட்டுத் துணியைத் தலையிலிருந்து பிடுங்கி தாழ்வாய்க் கட்டைக்கு முட்டுக் கொடுத்து வாயைப் பொத்திக் கொண்டான் தங்கவேலு.

ஒன்னுகாளியாத்தாவுக்கு பொசுக்கெனக் கப்பிக்கொண்டது மனம்.

காளியம்மாவின் அம்மாவுக்கு வெகுநாட்கள் குழந்தை பிறக்கவேயில்லை. சூரைப்பழக் காளியம்மன் கோயிலுக்கு பூவோடு எடுப்பதாய்ச் சபதம் மேற்கொண்டதன் விளைவாய் அடுத்தடுத்து ஐந்து பெண்குழந்தைகளே பிறந்தன. ஐந்து குழந்தைகளுக்கும் காளியாம்மாள் என்றே பெயர் சூட்டினாள் தாய்க்காரி. அப்படியாக அவர்களின் பெயர்களெல்லாம், ஒன்னுகாளியாத்தா, ரெண்டுகாளியாத்தா, மூனுகாளியாத்தா, நாலுகாளியாத்தா, அஞ்சுகாளியாத்தா என்பதாக நிலைத்து விட்டது பொன்னாலம்மன்சோலைக் காட்டுக்குள்ளே.

ஆண்மகவு இல்லையே என்கின்ற ஏக்கத்தில் ஆறாவதாய் வந்து பிறந்தவன்தான் ஆறுக்குட்டி. ஆறுக்குட்டியை ஈன்றவள், ஈன்றெடுத்த சகடநதியோரக் கரையோரத்திலேயே குருதிப்பெருக்கின் நிமித்தம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டாள். இப்படித்தான் ஆறுக்குட்டிக்கும் தங்கவேலுவின் அம்மாவே,  அக்காள்க்காரியே அம்மாக்காரியாகவும் ஆகிப்போனது வரலாறு.

பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கப்பட்டவன் ஆறுக்குட்டி. 'கண்ணு, வேசகாலம் பொறந்துருச்சு. ஆடுகளை நான் ஓட்டிக்கிறன். போய், ஒருவிசுக்காப் பாத்துப் போட்டு வாடே என் தங்கம்!", இறைஞ்சிக் கொண்டாள் ஒன்னுகாளியாத்தா.

ஆறாம்மேட்டுப் பேய் என்றால் யாருக்குமே 'கருக்' என்றுதான் இருக்கும். பேயின் வேலைதான் இது, காத்திரமாக நம்பினான் தங்கவேலு. விசயம் வேறொன்றுமில்லை. கட்டுச்சோத்து மூட்டைக்குப் பொத்தல் விழுந்து புளிச்சோற்றுப் பருக்கைகள் சில பல, பொலபொலவென உதிரத் தொடங்கின. தன் சட்டையைக் கழற்றி சட்டையின் முதுகுப்பக்கப் பரப்புக்கு மேலே கட்டுச்சோற்றை உட்கிடத்தி, 'லபக்'கெனக் காவி எடுத்துக் கொண்டு போனான்.

சேனக்காரச்சிங்காரிமலை உச்சிக்குக் கொஞ்ச தூரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த போதுதான் கவனித்தான். சட்டையிலும் பொத்தல். "இந்தப் பேயோட இரவுசு பெரிய்ய இரவுசாட்ட இருக்கூ?", வேட்டியைக் கிடத்தி, அதனுள் வைத்துச் சுருட்டிக் கட்டி, கைக்கோலை முடிச்சுக்குள் விட்டுருவி எடுத்துக் கொண்டு போனான். இன்னும் இரு மலைகள் கடந்தாக வேண்டும். அம்மா கொடுத்த கட்டுச்சோற்றுப் பண்டங்களை மாமனுக்குக் கொடுக்கின்றோமோ இல்லையோ, தனலட்சுமிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தாக வேண்டுமென்பதில் குறியாய் இருந்தான் தங்கவேலு.

இப்படியாக அடுத்தடுத்து எல்லா உடுப்புகளையும் கட்டுச்சோத்துப் பொத்தலுக்கு நேர்ந்து விட்டிருந்த நிலை; ஆமாம்; கட்டிய கோவணத்தையும் உருவிப் பத்துப் போட்ட பிறகான சூழ்நிலையில்தான் யோசித்தான். 'தக்காளி, இந்தக் கட்டுச் சோத்துக்குள்ளயே பேய் பூந்துருச்சோ? உள்ள இருந்துட்டேவும் நம்மிய இமுசி பண்ணுதோ??'.

பரபரபரவென ஒவ்வொன்றாகப் பிரிக்கலானான். உண்டு கொழுத்த அது, சாவகாசமாய்க் கண்களை உருட்டி உருட்டி அண்ணாந்து ஒசரப் பார்த்தது. அம்மணமாய், வெறிபிடித்து விறுவிறுவென ஓடினான் ஓடினான் மலையுச்சியை நோக்கி ஓடினான் தங்கவேலு. ஏனென்றால் அந்த எலி ஒசரப்பார்த்தது இவன் முகத்தை அல்ல; குஞ்சாமணியை!!

‍-பழமைபேசி.