8/02/2017

"செவ்வந்தி” நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நிகழ்ந்த ருசிகரம்!!

"செவ்வந்தி” நூல் வெளியீட்டு விழாவில் நிகழ்ந்த ருசிகரம். முன்னதாக நூலைப் பற்றிப் பேசும் போது, ஒருவர் (அந்த ஒருவர் யார் என்பதைப் பிறகு பார்ப்போம்) இந்த நூலில் பதினாறு கதைகள் இருக்கின்றன. பொதுவாக ஐந்தின் அடுக்குகளாக 10, 15, 20 என்ற எண்ணிக்கைகள் கதைகள் இருக்கும். ஆனால், இதில் 16 இருக்கின்றன. ஏனென்று தெரியவில்லை எனச் சொல்லிவிட்டு, அதற்குரிய விளக்கத்தை நூலாசிரியர் குறிப்பிடுவாரென எதிர்பார்க்கிறேனென்று பேசினார்.

கடைசியாக எனக்குப் பேச வாய்ப்புக் கிடைத்த போது, அரங்கத்தை ஒப்படைக்க வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது என்பதைக் காட்டிலும், தேனீ, பெங்களூர், ஈரோடு, பவானி போன்ற ஊர்களிலிருந்து வந்தவர்கள் ஊர் திரும்ப நேரமாகிவிட்டதே, இன்னும் இரவு உணவு உண்ண வேண்டியிருக்கிறதேயெனப் பல சிந்தனைகள் மனத்துக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்தமையால் சுருக்கமாகப் பேசி அமர்ந்து விட்டேன்.

விழாவுக்கு வந்திருந்தவர்களுள் பலர்,, நூலை முழுமையாக வாசித்து விட்டு, “Is there a link between the 16 stories i mean the concept; I tried analyzing but didn't get picture”, மூளையைக் கசக்கோகசக்கென்று கசக்கிக் கொண்டிருப்பதாக அறிய முடிகிறது. இஃகி, அவர்களுக்குரிய விடை இதுதான்!!

 நம்ம ஊர்ல கிலோகிராம் மாதிரி அமெரிக்காவுல பவுண்டு. ஒரு பவுண்டுக்கு பதினாறு அவுன்சு. அது போல இந்த ஒரு புத்தகத்துக்கு 16 கதைகள் இருக்கட்டும்னு போட்டது குத்தமா?

அந்தக் காலத்துல ஒரு ரூபாய்க்கு பதினாறு அணாக்கள் இருந்தன. அதைப் போல ஒரு தொகுப்புக்கு பதினாறு கதைகள் இருக்கட்டும்னு போட்டது குத்தமா?

மூத்த புள்ள பிறந்த நாள் பதினாறு. செரி, பதினாறு கதைக இருந்துட்டுப் போகட்டும்னு போட்டது குத்தமா??

சுவீட் டென், சுவீட் பிஃப்ட்டீன், சுவீட் டுவெண்ட்டின்னு சொல்லிச் சொல்றது இல்ல. சுவீட் சிக்சுடீன்னுதா சொல்லிச் சொல்றம். அப்படி சுவீட் சிக்சுடீன் இருந்திட்டுப் போகட்டும்னு போட்டது தப்பா??

பதினாறுங்றது முழுமையின் குறியீடாக ஒலகம் முழுமைக்கும் கடைபிடிக்கப்பட்டு வருது. அப்படி முழுமையாக இருக்கட்டுமேன்னு பதினாறு கதைகள் செவ்வந்தியில இடம் பெறுவது குத்தமா??

 இஃகிஃகி, பதினாறினைப் போற்றுவோம்! பதினாறும் பெற்றுப் பெருவாழ்வு வாழ்வோம்!! கொளுத்திப் போட்ட எழுத்தாளர் மாப்பு ஈரோடு கதிர் அவர்கட்கு நன்றி!! 

நூல்களைப் பெற அருட்சுடர் பதிப்பகம், ஈரோடு - 9894717185 

நூலாசிரியரிடம் பெற: pazamaipesi@gmail.com 

இணையத்தில் பெற: https://www.udumalai.com/sevvandhi-pazhamaipesi.htm

7/30/2017

”செவ்வந்தி” சிறுகதை நூல் வெளியீடு - படத்தொகுப்பு



ஜூலை 9, 2017 ஞாயிறு மாலை 3:30 - 6:00
ஓசன் உணவகம், திருச்சி சாலை, சூலூர். கோவை.

"செவ்வந்தி” சிறுகதை நூல் நான்கு நாட்களுக்குள் முடிக்கப்பட்டு, குறைவான காலத்தருவாயில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதும் எளிமையானதும், ஆனால் நிறைவாய் அமைந்ததுமான ஒரு விழா. நிரம்பிய அரங்கம். சுற்றமும் நட்பும் உறவு பாராட்டிய ஒரு விழா. அனைவருக்கும் நன்றி!!

நூல்களைப் பெற அருட்சுடர் பதிப்பகம், ஈரோடு - 9894717185

நூலாசிரியரிடம் பெற: pazamaipesi@gmail.com

இணையத்தில் பெற: https://www.udumalai.com/sevvandhi-pazhamaipesi.htm

அரங்கமும் உணவும்: ஓசன் உணவகம், சூலூர்

படங்கள்: SKS காட்சி வினையகம், பாப்பம்பட்டி[ப் பிரிவு

இசை: காப்புரிமை விலக்கப்பெற்ற இணையத் தரவிறக்கம்

வாசித்து வாழ்தல் இனிது! நூல்களைப் போற்றுவோம்!!

7/28/2017

”செவ்வந்தி” சிறுகதை நூல் வெளியீட்டு விழா, உரைகள், படங்கள்


ஜூலை 9, 2017 ஞாயிறு மாலை 3:30 - 6:00
ஓசன் உணவகம், திருச்சி சாலை, சூலூர். கோவை.








"செவ்வந்தி” சிறுகதை நூல் நான்கு நாட்களுக்குள் முடிக்கப்பட்டு, குறைவான காலத்தருவாயில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டதும் எளிமையானதும், ஆனால் நிறைவாய் அமைந்ததுமான ஒரு விழா. நிரம்பிய அரங்கம். சுற்றமும் நட்பும் உறவு பாராட்டிய ஒரு விழா. அனைவருக்கும் நன்றி!!

நூல்களைப் பெற அருட்சுடர் பதிப்பகம், ஈரோடு - 9894717185

நூலாசிரியரிடம் பெற: pazamaipesi@gmail.com

இணையத்தில் பெற: https://www.udumalai.com/sevvandhi-pazhamaipesi.htm


7/24/2017

உவந்துரைக்கும் தமிழ்மரபு

மாந்தனின் அடிப்படைப் பண்புகளில் இன்றியமையாதவொன்றாக அமையப் பெற்றதுதான், தானும் தான் சார்ந்த மக்களின் பழக்கவழக்கங்களை நினைத்துப் பார்ப்பதும், இயற்கையோடு இயைந்து வெகுமக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுதுமான நியதிகளை நினைந்து போற்றும் பண்பாகும். அப்படியானவற்றைத்தான் மரபெனப் பேணி அதன்வழி செல்லமுற்படுகிறோம்.

’எப்பொருள் எச்சொல்லின் எவ்வாறு உயர்ந்தோர் செப்பினர், அப்படிச் செப்புதல் மரபே’ என்று நன்னூலாரார் உரைக்கிறார். அதன்படி, அறிவுசார்ப் பெரியோர் எதை எந்தவாக்கில் சொல்லிச் செல்கின்றனரோ அவ்விதமே பற்றியொழுகுதல் மரபென்றாகிறது.

தமிழ்மரபின் கூறுகளின் சிலவாக, சடங்குகள், வழிபாட்டு முறைமைகள், திருவிழா வழிமுறைகள், மருத்துவ முறைகள், நிகழ்த்துகலைச் செயல்முறைகள், விளையாட்டு முறைகள், கைவினைக்கலைமுறைகள் முதலானவை இடம்பெறும். இவற்றுள் சடங்குகள் என்பது பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரையிலும் இடம் பிடிப்பதாலும், சுருங்கச் சொல்வதற்கு உகந்ததாக இருப்பதாலும் அதைப்பற்றி நினைத்துப் பார்ப்பது உசிதமாயிருக்கும்.

சடங்கு என்பது மக்களால் மக்களுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட நடைமுறைப் பழக்கங்கள் ஆகும். மனிதச்சமூகம் வாழ்வினை நெறிப்படுத்த ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஓர் ஒழுங்கு என்றுகூட இதனைச் சொல்லலாம். இப்பழக்கங்கள் ஆய்வுக்கும் விமர்சனத்துக்கும் காலத்திற்கொப்ப மறுசீரமைக்கவும் ஆட்பட்டதாயும் இருக்கலாம். தமிழரின் வரலாற்றுப் பார்வையில், அவற்றை இருந்தது இருந்தபடியே திரும்பிப் பார்ப்பது தற்போதைய தேவையாய் இருக்கிறது.
\
வாழ்க்கை வட்டச்சடங்குகளில் பிறப்பின் நிமித்தம், சேனைதொடுதல் (சேய் நெய் தொடுதல், சேயுக்கு இனிப்புக் கலந்த நெய் கொடுத்தல்), தொட்டிலிலிடுதல், காது குத்துதல் முதலானவை இடம் பெறுகின்றன. பிறப்புக்கடுத்து பூப்புச்சடங்கு, திருமணச்சடங்கு ஆகியன பங்காற்றுகிறது. திருமணச்சடங்கின் உட்கூறுகளாக, பரிசம்போடுதல், முகூர்த்தக்கால் நடுதல், தாலிகட்டல், வளைகாப்புச்சடங்கு முதலானவை விளங்குகின்றன. இறப்புச்சடங்கின் உட்கூறுகளாக, குளித்தல், துணிசாத்துதல், வணக்கஞ்செலுத்தல், பாடைவிளங்கல், கொள்ளிவைத்தல் முதலானவை இடம்பெறுகின்றன. வளமைச்சடங்குகளின் உட்கூறுகளாக, மழைச்சடங்கு, முளைப்பாரிச்சடங்கு முதலானவை இடம் பெறுகின்றன.

கலைமரபுகளில் முக்கியமான இடத்தைப் பிடிப்பது நாட்டுப்புறக்கலைகளாகும். பொதுவாக நாட்டுப்புறக் கலைகளை, நிகழ்த்து கலைகள் (performing arts), கைவினைக் கலைகள் (material arts) எனப் பிரிக்கலாம்.

நிகழ்த்துகலைகளில் முக்கியமானவையாக, தெருக்கூத்து, தோற்பாவைக்கூத்து, பொம்மலாட்டம், பகல்வேடம், இலாவணி, உடுக்கைப்பாட்டு, சேவையாட்டம், ஒயிலாட்டம், கணியான்கூத்து, வில்லுப்பாட்டு, கரகாட்டம், காவடியாட்டம், பொய்க்கால்குதிரையாட்டம், தேவராட்டம், கோலாட்டம், மயிலாட்டம், காளையாட்டம், குறவன் குறத்தி, கைச்சிலம்பம், சக்கையாட்டம், மரக்கால், தப்பு, புலிக்கலைஞன், வில்லுப்பாட்டு முதலானவை இடம் பெறுகின்றன.

தமிழர் சார்ந்த, தமிழர் உற்பத்தி செய்யும் கைவினைக்கலைப் பொருட்கள் உலகம் முழுமைக்கும் புகழ் பெற்று விளங்கின. அவற்றை முறையே, மண் சார்ந்த கலைகள், மரம் சார்ந்த கலைகள், ஓலை சார்ந்த கலைகள், காகிதம் சார்ந்த கலைகள் எனப் பிரிக்கலாம்.

தமிழர்தம் கைவினைப் பொருட்களுக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்கள் எளிதில் கிடைக்கக் கூடியதாகவும், இயற்கைச் சூழலுக்கு மாசுநேராவண்ணமிருப்பதாயுமே இருக்கின்றன. ஆற்றோரங்களில் விளையும் மூங்கில், கோரைப்புல், வைக்கோல், வயற்பகுதிகளில் கிடைக்கும் களிமண், செம்மண், ஆற்றுமணல், மலைப்பாங்கான பகுதியில் மரம், செடி, கொடி, தாவரச்சாயங்களே ஆதாரமாக விளங்கின. மண்சார்க் கலைகளுள் சுடுமண்ச் சிற்பங்களும் பொம்மைகளும்,  மரம்சார்க் கலைகளுள் மரப்பாச்சியும் முக்கியமானவையாக விளங்கின. இவைதவிர்த்து, வாழ்க்கைக்குத் தேவையான உறி, பிரிமனை, சால், கூடை, கயிறு என யாவும் கைவினைக் பொருட்களாலேயே கட்டமைக்கப்பட்டன.

கலைகள் அனைத்தும் அனைவருக்கும் பொதுவானவையாக இருப்பினும், அவை மேம்படும் முறையில் பல வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன. நாட்டுப்புற நிகழ்த்து கலைகள், கைவினைக் கலைகள் அனைத்து இனமக்களாலிம் நிகழ்த்திக் காட்டப்படுகின்றனயென்றாலும், குறிப்பிட்ட சில கலைகள் அக்குறிப்பிட்ட இனமக்களாலேயே பேணிப்பாதுக்காக்கப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றை இனச்சார்புக் கலைகள் என வழங்கப்படுகின்றன. அம்முறையில், தமிழர்தம் கலைகளையும் நமக்கேயுரிய மரபினையும் பற்றியொழுகிப் பேணுவது நம் கடமையாகும்.
பழைமையைப் பேணுவதும் முன்னோர் வழியைப் பொன்னே போல் போற்றுவதும் மரபின் உயிர்ப்புக்கு அடிகோலுமெனும்பாங்கில், கலைகளைக் கற்று திருவிழாக்களில், வாழ்வின் சடங்குகளில் இடம் பெறச்செய்தல் போன்ற செயற்பாடுகள், அவற்றை அடுத்த தலைமுறையினர்க்கு இட்டுச்செல்ல வழிவகுக்கும்.

எந்த இனத்துக்கும் மெய்யாக அதன்மொழியும், உயிராக அதன் பண்பாடும் விளங்கும். அத்தகு மொழியும் பண்பாடும் தத்தம் தனித்தன்மையைக் காக்கும் பொருட்டு அதனதன் மரபினைப் பேணுவது இன்றியமையாததாகும். பண்பாட்டின் மரபியற்கூறுகளாக அதன் கலைகளும் வாழ்வியற்சடங்குகளும் விளங்குகின்றன. பண்பாட்டின் மரபுவழி நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் மற்றுமொரு கொடைதான் வாய்மொழி இலக்கியம் என்பதாகும்.

வாய்மொழி இலக்கியத்தின் உட்கூறுகளாக இருப்பன, பழமொழி, சொலவடை, விடுபுதிர், கதைசொலல், வெவ்வேறு அமைப்புகளைக் கொண்ட பாடல் வகைகள் போன்றவையாகும். வாய்மொழியாக மட்டுமே மரபுபோற்றி வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து வருதலால், இவற்றுக்கான சிறப்பினை கடந்த நூற்றாண்டுகளில் தரத் தவறிவிட்டோமென்கிறார் எழுத்தாளர் தி.ஜானகிராமன். வாய்மொழி இலக்கியத்தைத் தெருவோரப்பூக்களென அவர் வர்ணிக்கிறார். தெருவோரத்தில் மலரும் நெருஞ்சி, ஊமத்தை, சாணிப்பூட்டான், கள்ளி, கற்றாழை, எருக்கு, குப்பைமேனி, தும்பை, ஆவாரை முதலானவை அழகு கொண்டவையாயினும், யாரும் அவற்றைக் கவனித்து அதற்கான விழுமியத்தைப் போற்றுவதில்லை. அதைப் போலவே வாய்மொழி இலக்கியமும் போற்றப்படாமற் போய்விடக்கூடாதென வலியுறுத்துகிறார் அவர். இப்படியான மரபுவழி வாய்மொழி இலக்கியத்தை, அதன் உட்கூறான கதைசொலல் பாங்கிலேயே உற்றுநோக்குவது உகந்ததாக இருக்கும்.

மாசித்திங்கள் மதியப் பொழுதொன்றில் தன் தாயுடன் தானும் இணைந்து கடலைக்காட்டில் களையெடுத்துக் கொண்டிருந்தான் மாரப்பன். வெயிலின் தாக்கம் தகிக்கவே வயற்காட்டிலிருந்த படைக்குருவிகளெல்லாம் சோவென எழும்பி நீர்நிலைவாக்கில் பறந்து போயின. இவனும் கண்களை வீசித் துழாவத் தலைப்பட்டவன் தன் தாயைப் பார்த்துச் சொல்கிறான், “ஓடோடுஞ் சங்கிலி, உருண்டோடுஞ்சங்கிலி, பள்ளத்தக்கண்டா பாஞ்சோடுஞ்சங்கிலி, இங்கன அடச்சி வெச்ச சங்கிலி, எங்கைக்கு அகப்படுதில்லியே! அகப்படுதில்லியே!!”. அதற்கு மாரப்பனின் தாய் காளியம்மாள் மறுமொழிகிறாள், “இருந்ததெல்லாம் தாகங் கொண்டு போச்சி, எட்டிப் போடு நடைய வெரசா ஊட்டப் பாத்து!!”.

தாயின் சொற்கேக்கும் மகனல்லவா மாரப்பன், கூடவே தாகமும் அவனை நெருக்கியது. தன் காட்டிலிருந்து புறப்பட்டு கிழக்கு நோக்கிப் போகும் அரக்கன் இட்டேரியில் நடையைக் கூட்டினான். நான்கு வயற்காடுகள் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கும் போது, இட்டேரியின் கள்ளிக்கற்றாழை வேலிக்கப்பால் தன் மாமன் மகள் தனலட்சுமி மாடுகள் மேய்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டவன் மொழிந்தான், “கம்மங்கருதக் கண்டா கை சும்மாயிருக்குமா? மாமன் மகளைக் கண்டா வாய்தான் சும்மாயிருக்குமா??”.

தம்மை வம்பிக்கிழுக்கும் தம் அத்தை மகனின் கொக்கிமொழிச் சொலவடைக்கு ஆட்பட்ட தனமொழி தன்பங்குக்குப் பாட்டொன்றை எடுத்து விட்டாள். “ஏலே ஏலே சின்னப்பயலே! ஏழுருண்ட தின்னிப்பயலே!! குண்டுச்சட்டி வயித்துக்காரா, கொண்ட்டு வாடா உம்பாட்ட!! காணாம வண்டியேறி திலுப்பூரு ஓடிநல்லாப் போவமா?? கண்மணியே ஒத்துமையா வாழ்வோமா?? கண்மணியே ஒத்துமையா வாழ்வோமா?? பேச்சு மறக்க வேண்டாம்! பெத்தவளக் கேக்க வேண்டாம்!!”.

தனலட்சுமியின் பாட்டுக்கு எதிர்ப்பாட்டு பாட நினைத்தவனின் கண்களில் எதிர்ப்பட்டாள் அதேவூரைச் சார்ந்த மச்சுவீட்டுப் பர்வதம் அம்மாள். பர்வதத்தைக் கண்டவன் ஏதுமறியாதவன் போலப் போய்க் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவள் அவர்களிருவரையும் விடுவதாயில்லை. இவர்களைப் பார்த்து முணுமுணுத்துச் சொன்னாள், ”இன்னும்  மொளச்சி மூணு எல விடுல… இப்பவே புள்ளயம் பையணும் சோடி போட்டுக்குறாங்க சோடி??!”.

இங்கே பாவிக்கப்பட்டிருக்கும் சொலவடையில் ஆழ்ந்த பொருள் பொதிந்திருப்பதை நாம் காணலாம். விதை விழுந்து, வேர் விட்டுப் பின் இரு இலைகளாகத் துளிர்ப்பதை நாம் பார்த்திருப்போம். அது முளைப்பதன் அறிகுறி. அதற்குப் பிறகு துளிர்க்கும் மூன்றாவது இலை வளர்ச்சியின் குறியீடாகும். அதையொட்டித்தான், இவர்கள் இன்னமும் வளர்ந்து ஆளாகவேயில்லையெனும் அங்கலாய்ப்பாகச் சொல்கிறாள் பர்வதம், “இன்னும் முளைச்சி மூணு இலை விடலை” என்று.

”காடு காத்தவனுக்கும் பொண்ணு மொறைக்கும் எப்பயும் பலனுண்டு.. ஒடஞ்ச சங்கெல்லாம் வந்து ஊத்துப் பரியிலன்னு ஆரு கேட்டாங்க இப்ப??”, என்று சொல்லித் தன்னை வம்புக்கிழுத்த பர்வதத்துக்கு எதிர்வாக்கு விட்டான் மாரப்பன்.

”இழுத்துப் பிடிச்சிக் கருப்பட்டியக் குடுத்து கழுத்தப்பிடிச்சி காரணத்தைக் கேட்டாத்தான் என்ன?” என்று மனத்துக்குள் பேசிக் கொண்டாள் பர்வதம்மா. இருப்பினும், “நமக்கெதுக்கு வம்பு? அண்டப்புளுகன் காட்ல கடுகு மொடாத்தண்டி விளையுதுங்ற பயலுவளோட நமக்கென்ன பேச்சு??” என நினைத்தபடியே சென்றுவிட்டாள் பர்வதம்.

அரக்கன் இட்டேரியிலேயே ஊர்நோக்கி வந்த மாரப்பன் ஊரெல்லையிலிருக்கும் வீதியில் நுழைந்து கொண்டிருக்கும் போது, ஊர்க்கங்கிலிருக்கும் தன் வைப்பாட்டி அன்னக்கொடி வீட்டிலிருந்து பாட்டையன் பாடும் பாட்டுக் கேட்கிறது அவனுக்கு. “ராரிராரி ராரோ ராரிராரி! ராரிராரி ராரோ ராரிராரி!! எங்கண்ணே கனியமுதே கட்டழகே ஏனழுதாயொ? பொன்னே புதுப்பூவே பூமிவந்த தேவதையே! ஏனழுதாயொ?
உன்னுடைய ஏலம்பூ வாய்நோக தேம்பியழுவாதே! என் சிந்தை சிறுக்குமடி தேம்பியழுவாதே,  என் சிந்தை சிறுக்குமடி தேம்பியழுவாதே!!”.

வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்த மாரப்பன் சிரித்துக் கொண்டே எதிர்ப்பாட்டு பாடினான், “”வீட்டிலே இருக்குதல்லோ சமத்தூருப் பெருங்கட்டிலு? உள்ளூர்க் குறுங்கட்டிலுங்
கெடுக்குதல்லோ ஏரொழவு?!”. அதாவது சமத்தூரிலிருந்து மணமுடித்து வந்த மனைவி இருக்கையில், தன் உழவு வேலையைப் பாழாக்கிக் கொண்டு உள்ளூர் வைப்பாட்டி வீட்டில் இருக்கலாகுமோயெனப் பாட்டின் வழியாய்ச் சாடுகிறான் மாரப்பன். இவனது குறும்புப் பாட்டைக் கேட்ட பாட்டையன், தன் துண்டினை உதறித்தோளில் போட்டுக் கொண்டு வெருட்டெனக் கிளம்பிப் போனான்.

ஏக்கப்பெருமூச்சோடு சல்லாபத்தைக் கெடுத்த மாரப்பனைக் கண்டு சினந்து கொண்டாள் அன்னக்கொடி, “விளையும் பயிர் முளையிலே! வெதக்காயும் பிஞ்சுலே!!
வெச்சி வறுக்குற நாளும் வராமலாப் போயிரும்?!”. இந்த பழமொழியைக் கேட்ட மாரப்பன் மீண்டும் கேலியாகப் பாடினான், ”மொட்டயும் மொட்டயும் சேந்துச்சாம்! முருங்கமரத்துல ஏறுச்சாம்! கட்டெறும்பு கடிச்சுச்சாம்! காழ்காழ்னு கத்துச்சாம்!! கொப்பொடிஞ்சு விழுந்துச்சாம்! குண்டி தெறிக்க கெழக்கமின்னா ஓடுச்சாம்!!”

பாடிக்கொண்டே ஊருக்குள் நுழைந்து விட்ட மாரப்பனுக்கு, அந்த அரசமரத்தைக் கண்டதும் மரத்தின் பாகங்களின் பெயர்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அந்த மரபுச் சொற்களை நினைத்து அகமகிழ்ந்து கொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்வன் நினைத்துக் கொண்டது, “அடிமரத்தினின்று பிரிவது கவை. கவையிலிருந்து பிரிவது கொம்பு. கொம்பிலிருந்து பிரிவது கிளை. கிளையிலிருந்து பிரிவது சினை. சினையிலிருந்து பிரிவது போத்து. போத்திலிருந்து பிரிவது குச்சி. குச்சு(சி)னின்று பிரிவது இணுக்கு.

தமிழ் மரபினன் என்போன் மயக்குடைமொழி விடுத்தனன்; ஆங்குச் செய்ப எல்லாம் செய்தனன் எனப் போற்றிப் பாடுகிறது பழம்பாடல். அதற்கொப்ப மொழியின்பாற்பட்டும் பண்பாட்டின்பாற்பட்டும் மரபுபோற்றி, மொழியும் கலைகளும் பேணப்படுதல் அவசியம். அதையொட்டி அவற்றையெலாம் நம் வழித்தோன்றலுக்கு கடத்திச் சொல்வோம்! அதனதன் விழுமியம் போற்றிக்கொண்டே!!

(ஃபெட்னா 2017, ஆண்டுவிழா மலரில் வெளியான கட்டுரை)

உசாத்துணைநாட்டுப்புறக் கலைகள் ச.தமிழ்ச்செல்வன்

1/03/2017

வளைகாப்பு

வெளிச்சத்தையெல்லாம் வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு அப்போதுதான் கதிரவன் காணாமற் போயிருந்திருந்த நேரம். “ஏங்க, வெளீல போகும் போது இப்பிடிச் சோகமா முகத்தை வெச்சிகிட்டு?”, அங்கலாய்த்தாள் பாப்பு.

“அதான்… சைலண்ட் மெஜாரிட்டி புத்தியக் காமிச்சிட்டாங்களே? நாம என்ன இருந்தாலும் பஞ்சம் பொழைக்க வந்த சிறுபான்மைப் பரதேசிகதானே??”, அமெரிக்கத் தேர்தல் பாதிப்பின் பீடிகையில் நான்.

“கொஞ்சம் இருங்க, இப்ப வந்திடுறேன்”, சொல்லிக் கொண்டே மேல்தளத்தில் இருக்கும் மாஸ்டர் பெட்ரூம் நோக்கி விரைந்தாள் பாப்பு.

மூத்தவள் பிறப்பதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முந்தைய ஒரு நாள்! என் இருக்கையில் இருந்து கொண்டு அடுத்த நாள் புரடக்சனுக்குப் போகும் அப்ளிகேசனுக்கான அப்ரூவல் சம்பந்தப்பட்ட வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும் போதுதான், அடுத்த க்யூபில் இருந்து கேள்வியை வீசியெறிந்தான் கோயமுத்தூர் கோயிந்து, “டேய் மனோ! பொட்டிதட்டுறதுல நெம்ப முசுவாட்ட இருக்கூ??”

“கத்தாதறா… இன்னும் மத்த மத்த ஆளுகெல்லாம் லஞ்ச்சுக்குப் போகலையாட்ருக்கு!!” சொல்லி முடிக்கும் போது பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தான் கோயிந்து.

“இப்பத்தான் வீட்ல பேசிட்டு இருக்கும் போது சொன்னாங்க. பாப்புவுக்கு இன்னிக்கு சர்ப்ரைஸ் பேபி சவர் பங்ஃசனை சாய்ங்காலம் ஏழுமணிக்கு எங்க வீட்டுல நடத்த எல்லா ஏற்பாடும் செய்திருக்காங்ளாம். நீயும் பாப்புகிட்ட வாய விட்றாத. ஆப்பீசுல ஆரையெல்லாம் கூப்பிட்லாம்னு சொல்லு!!” என்று அவன் மனைவி சுதா சொன்னதைச் சொன்னான்.

கோயிந்து, விசாகப்பட்டினம் விஜய், குண்டூர் பிரதீப், நான் என நால்வரும் பக்கத்து மீட்டிங் ரூமுக்குப் போனோம். நான், எங்கள் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் தென்னிந்தியர்களை மட்டும் அழைக்கலாமென்றேன். குண்டூர் பிரதீப், அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் எல்லா இந்தியர்களையும் அழைக்க வேண்டுமென்றான். பேச்சுக்குப் பேச்சு கலந்துரையாடல் நீண்டு கொண்டே இருந்தது.

பலதரப்பட்ட விவாதத்துக்குப் பிறகு தீர்மானமாகச் சொன்னான் கோயிந்து, “பாப்பு ஹெல்த்கேர்ல வேலை செய்றாங்க. அவங்களுக்கு இப்படி ஒரு சாராரை மட்டும் அழைச்சா நிச்சயம் பிடிக்காது. அவங்க சந்தோசத்துக்குத்தானே இந்த ஏற்பாடே!! கம்பெனி பூராவும் அழைச்சி நடத்த, எங்க வீட்லயும் இடம் காணாது. அதனால உங்க டிப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்கிற எல்லாரும், அடிஷ்னலா விஜய் பேமிலியும் பிரதீப் பேமிலியும் போதும். டிப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வெளியில இருக்கிற இந்தியர்களையும் அழைக்கத் தேவையில்லை!!”

கோயிந்தனின் யோசனை எங்கள் எல்லாருக்குமே பிடித்திருந்தது. சரியெனச் சொல்லவே, எல்லாரையும் கோயிந்துதான் அழைக்கப் போனான். நான், மீண்டும் என் வேலையை மேற்கொண்டு செய்யப் போனேன்.

நியூயார்க் ஸ்டாக் எக்சேஞ்ச் மூடப் போகிற நேரம். அன்றைய பங்கு நிலவரப்படி நம் கணக்கில் ஓட்டை விழுந்ததா, அல்லது போனாப்போகிறதென்று நாலு பணம் கூடிக் காண்பிக்கிறதாயெனப் பார்ப்பதற்காக இ-ட்ரேடு சைட்டுக்குப் போகலாமென நினைத்த பொழுதில்தான், பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்த செவ்வகச்சட்டகம் சிணுங்கியது.

”சொல்றா பாப்பும்மா? ஒடம்புக்கு எப்டியிருக்கு? இன்னும் வீட்டுக்குப் புறப்படல??”

“இதா.. எல்லாத்தையும் எடுத்து வெச்சிகிட்டு இருக்கேன். புறப்பட வேண்டியதுதான். சுதா கூப்பிட்டிருந்தாங்க. எதொ பட்டுசேல ஆரோகிட்டகிட்டச் சொல்லி ஊர்லிருந்து வாங்கியிருக்காங்ளாம்; எங்கிட்டக் காண்பிக்கணுமாம். வாங்க, பாத்துட்டு அப்படியே டின்னரும் இங்கயே முடிச்சிக்கலாம்னு கூப்பிட்டாங்க. இன்னிக்கு ஆறு மணிக்குள்ள வந்திருங் மாமாய்! ப்ளீஸ்!!”

நல்லாப் போடுறாங்கய்யா பிளேனு! நினைத்துக் கொண்டே, “செர்றா பாப்பு. பாத்து வீட்டுக்குப் போய் சேரு!”

”செரிங்க… நீங்க அந்த பட்டுசேல விசியத்த கோய்ந்துகிட்டெல்லாம் சொல்லீட்டு இருக்காதீங்க. எதுவும் தெரிஞ்சமாரி காமிச்சிக்க வேண்டாம். செரியா?!”

“அய்யொ… அதெல்லாம் கூழை கோய்ந்தன்கிட்ட நான் ஏன் சொல்லிக்கிறன்? நீ பத்திரமாப் பாத்துக்க. நான் டான்னு ஆறுக்கெல்லாம் வந்திடுறன்!!”, பவ்யமாகப் பேசி மிகவும் மென்மையாகப் போனை ஆஃப் செய்தேன்.

பொண்டாட்டி பேச்சும் புள்ளத்தாச்சி அணுசரணையும் நெம்ப முக்கியமில்லையா பின்ன?! ஆனால், அசரீரி போலத் திடுமெனப் பின்மண்டை வழியா காதுகளைப் பதம்பார்த்தது கோய்ந்தனின் குரல்.

“என்றா அது, கோய்ந்துகிட்டெல்லாம் ஏன் சொல்லிகிறன்னு சொன்ன??”

”இல்லடா, சுதா பட்டுசேலை பார்க்க வரச்சொல்லி இன்வைட் செய்து இருக்காங்னு சொல்லிட்டு, அதைக் கோய்ந்துகிட்டச் சொல்லிடாதீங்கன்னு பாப்பு சொல்லுச்சு” என்றேன். அவன் நம்பிக்கையில்லாமல் பார்க்கவே, “டேய்… வேணுமின்னா நீ உம்பொண்டாட்டியக் கூப்பிட்டுக் கேள்றா”யெனச் சொல்லவுமே ஆள் நிதானத்துக்கு வந்தான்.

என்பிஆர் ரேடியோ, அதாங்க, ஒரு விசியம்னா எல்லாருக்கும் தெரியப்படுத்துகிற எங்க டிப்பார்ட்மெண்ட் ப்ராஜக்ட் மேனேஜர் வேணி முத்துக்குமார் இருக்காள் பாருங்க, கிட்டத்தட்ட எங்கள் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் நூற்றைம்பது பேருக்கும் போய்ச் சேரும்படியான ஒரு பெர்ஃபார்மன்சைச் செய்து முடித்திருந்தாள். கோயிந்து, பிரதீப், விஜய், நான் என நான்கு பேரும் துரிதகதியில் டேமேஜ் கண்ட்ரோல் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

“அய்யா, சாமிகளா, இது ஒரு சர்ப்ரைஸ் பேபிஷவர் ஃபங்சன். எங்க ஊர்ல வளைகாப்புன்னு சொல்றது. இது நடத்துற விசியம் ஏழுமாத கர்ப்பிணியான அந்த அம்மணிக்குத் தெரியவே தெரியாது. எல்லாரையும் அழைச்சுக் கொண்டாடுற அளவுக்கு கோய்ந்து வீட்ல இடமும் காணாது. கோவிச்சுக்காதீங்க; முக்கியமா அந்த புள்ளத்தாச்சி அம்மணிக்குத் தெரியப்படுத்தீறாதீங்க!!” என்று எல்லாரிடமும் சென்று யாசித்தோம்; குறிப்பாக சக இந்தியர்களிடம்.

மாலை ஐந்தரைக்கெல்லாம், மனைவி சொல்லுக்குக் கட்டுப்படும் சிறந்ததொரு கணவனாக வீட்டுக்குள் போய் நின்றேன்.

“என்னுங்க இது? என்னால நம்பவே முடியலை. சித்திரைக்கனிக்கு வரச் சொன்னா, ஆடிப் பதினெட்டாம் பெருக்குக்கு வர்ற ஆளாச்சே நீங்க?! இன்னிக்கு எப்படி?! திஸ் இஸ் அன்பிலீவபிள்!! இருங்க, காப்பி போடுறன். அப்புறமாப் போய் ரெடியாகுங்க மாமாய், செரியா?!!!”

என்னாவொரு குலாவல்! என்னாவொரு கவனிப்பு!! நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது, அப்பா சம்பளக் கவர் மொத்தத்தையும் அம்மாவிடம் கொடுக்கும் போது இடம்பெறும் அம்மாவின் பரிவுக்கவனிப்பு இன்று பாப்புவிடம் தோற்றுப் போனது.

காப்பியை ஆத்திக்கொண்டே மெதுவாக நடந்து வந்தாள் பாப்பு.

”பாப்பும்மா, நீ அங்கயே இரு. நானே வந்து எடுத்துக்கிறேனே?!”

நான் சொன்னதைப் பெரிதாகச் சட்டை செய்துகொள்ளாமல் நெருங்கி வரும் போது, “ஏங்க, கோயிந்து பாவமில்ல? ஏன் இப்பிடி சுதா புருசனுக்குத் தெரியாம பட்டுசேலை எல்லாம் வாங்கணும்??”

“பொண்டாட்டி புருசன்னா எல்லாம் இருக்கிறதுதான்!!”

“என்னதூ..? அப்படின்னா நீங்களும் எங்கிட்டச் சொல்லாமக் கொள்ளாம நெறைய செய்திட்டு இருக்கீங்ளா?? நானெல்லாம்….” புலம்பல் புராணம் ஆரம்பிக்கும் போல இருந்தது. உடனே மடைமாற்றித் திருப்பி விட்டேன்.

”அய்யய்யொ… பாப்பு? நானல்லவா உன்னைக் கேட்கணும்?! நீயும் இது போலப் பட்டுசேலை வாங்கி இருக்கியான்னு??”

“என்னுங்க இதூ? உங்ககிட்டச் சொல்லாம நான் அப்பிடிச் செய்வனா??”

“சாரி பாப்பு, ஐ டோண்ட் மீன் டு ஹர்ட் யூ!!”, அடித்த சிக்சரில் நிலைமறந்து நின்றிருந்தாள்.

எங்கள் வளவிலிருந்து நான்கு வளவுகள் கடந்து இருக்கும் ஆர்ட்ரி சேசுக்குள் போய் கோய்ந்தன் வீட்டு முன்றலில் காரை நிறுத்தினேன். பாப்புவைப் பக்குவமாக இறங்கச் சொல்லி கார்க்கதவினைத் திறந்ததுதான் மாயம்.

கோய்ந்தன் மனைவி சுதா, விஜய் மனைவி மல்லிகா, பிரதீப் மனைவி சுந்தரி உள்ளிட்ட ஏழு பட்டுடைச் சுமங்கலிகளும் வீட்டு வாசலுக்கு ஓடோடி வந்து ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்றார்கள். பாப்புவின் முகம் பொன்னாய் மலர்ந்தது. புடைசூழ்ந்து கொண்ட அலுவலக நண்பர்கள் நடப்பதையெல்லாம் விநோதமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பதினாறு தட்டில் சீர்வரிசை, வண்ணவண்ண கண்ணாடி வளையல்களென கோய்ந்தன்-சுதா வீட்டு அக்கம்பக்கத்துத் தெலுகுப் பெண்மணிகள் விழாக்கால இராஜ்ஜியம் நடத்தினர். தேங்காய்ச்சோறு, புளிச்சோறு, எலுமிச்சைச்சோறு, மாங்காய்ச்சோறு என விதவிதமாய்ப் புள்ளத்தாச்சி சாப்பாடு. கூடவே பூரி, பொங்கல் என நம்ம ஊர் விருந்தும் பின்னிப் படலெடுத்தது. அன்றைய நாளை கோலாகலக் குதூகலமாய்க் கொண்டாடினோம்.

அடுத்தநாள் இரவு எட்டரை மணிக்கு, நாங்கள் இருக்கும் கம்யூனிட்டிக்குள்ளேயே பாப்புவை வாக்கிங் அழைத்துப் போகலாமெனப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் வீட்டு அழைப்பு மணி அடித்தது. திறந்து பார்த்தால், ஓரிரு அலுவலக நண்பர்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். வியப்பாய் இருந்தது.

“நாங்க, இந்தமாரி நிகழ்ச்சியை இதற்கு முன்னாடி பார்த்ததில்லை. அதான் ஏமாந்திட்டோம்!” என்று பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டுச் சென்றனர்.

இதோ மேற்தளத்துக்குப் போயிருந்தவள் வந்துவிட்டாள். பெட்ரூமிலிருந்து வந்திருக்கும் பாப்புவைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் சங்கடமாய் இருக்கிறது. நான் அப்படி நினைத்ததும் பேசியதும் தவறுதான்!!

“ஐ ஏம் வெரி சாரி பாப்பும்மா!!”

வளைகாப்பில் கலந்து கொண்ட வெள்ளைக்காரர்கள் மாக்தாவும் பிரையன் வோஸ்னியும் கொடுத்து விட்டுச் சென்ற அத்தங்கவளையல்கள் பாப்புவின் கைகளில் பொன்னாய் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.