8/26/2020

அமெரிக்கா அரசியலில் ஆணாதிக்கம்

பழைய வாழ்வு, கதை, கவிதை, அனுபவம், சமையல், பகடின்னு போயிட்டம்னா கிட்னிக்கு நல்லது. அதையும் மீறி, ஏதாகிலும் எழுதணும்னா கொஞ்சமாச்சிம் களப்பணி(homework) செய்யணும். செய்ய உழைப்பும் நேரமும் தேவை. அத்தனையும் செய்து எழுதினாலும், பட்டம் கட்டிவிடுதல்(லேபிளிங்) நடக்கும். அது நமக்குத் தேவையா? மேற்கூறிய தளங்களில் எழுத எதுவும் கிடைக்கலன்னா இருக்கவே இருக்கு, நாம் புழங்கிய, நமக்கான அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கங்கள், ஏதாகிலும் எழுதலாம். உண்மைக்கு நெருக்கமாக எழுதின ஒரு மனநிறைவும் கிடைக்கும். இஃகிஃகி.

நம்மைப் பொறுத்தமட்டிலும், அமெரிக்காவில் உட்கார்ந்திட்டு இந்திய அரசியலைக் கீரை ஆயுறமாரி ஆய்வதும் சரியன்று. அதேபோல, ஆட்டையாம்பட்டியில உட்கார்ந்திட்டு அமெரிக்க அரசியலைப் பொளந்து கட்டுவதும் சரியன்று. பண்பாடு, உள்ளூர் ஊடகம், தாம் வாழும் இடத்தின் தாக்கம் இதெல்லாமுமின்றிப் பொளந்து கட்டுவது ஒருவிதமான மாயை என்பதுதாம் நம் நிலைப்பாடு.

அமெரிக்கநாடு ஆணாதிக்க நாடாம். சொல்வது யார்? இஃகிஃகி, பெற்ற அம்மாவையே இரண்டாம்குடியாகப் பார்க்கின்ற ஒரு நாட்டிலிருந்து கொண்டு. கருத்துரிமை. சொல்லிட்டுப் போகட்டு. ஆனால், 'ஏந்தங்கம் அப்படி சொல்லிட்டீங்க?'ன்னு கேட்டால், இலாரி கிளிண்டனைத் தோற்கடித்து விட்டார்களாம். எப்போதைக்கும் ஒரு பெண் அமெரிக்காவை ஆளமுடியாதாம். உண்மையில் நடந்தது என்ன?

இலாரி கிளிண்டன் தோராயமாக 30 இலட்சம் ஓட்டுகள் அதிகம் பெற்றார். மாநிலத்தின் தன்னாட்சி/மண்ணாட்சிப் பங்களிப்பு அடிப்படையில் டிரம்ப் வெற்றி பெற்றார். அதாவது, ஆட்டையாம்பட்டியில் இந்த தன்னாட்சி/மண்ணாட்சி அறவே கிடையாது. அதைப்பற்றிக் கவலை இல்லை. இருக்கின்ற கொஞ்சநஞ்ச உரிமைகளும் பறிபோய்க் கொண்டிருக்கின்றது. நமக்கு சல்லிக்கட்டும், சல்லிக்கட்டின் பெயரால் சில பல ஆளுமைகள் கல்லாக் கட்டிக் கொள்வதும்தானே முக்கியம்? போராட்டம் வெற்றி(?) பெற்ற பிறகு நாட்டுமாடுகளின் வளர்ச்சியென்ன, உயிர்ப்பலிகளின் எண்ணிக்கையென்ன?? நமக்கு அதுபற்றிச் சிந்திக்க நேரமில்லை. அமெரிக்கா ஆணாதிக்கநாடு, பிரகடனப்படுத்தியாக வேண்டும். கொரோனாச் சோதனைக்கு (இலவசமாக இருந்தாலும்) அமெரிக்காவில் மூன்று இலட்சம் கொள்ளையென‌ வாட்சாப்புகள் அனுப்பியாக வேண்டும். சரி, மண்ணாட்சிப்படியாகவே இருந்தாலும், டிரம்ப் வெற்றி பெற்றது வெறுமனே 80 ஆயிரம் ஓட்டுகளால் மட்டுமே. The most important states, were Michigan, Pennsylvania and Wisconsin. Trump won those states by 0.2, 0.7 and 0.8 percentage points, respectively — and by 10,704, 46,765 and 22,177 votes. Those three wins gave him 46 electoral votes; if Clinton had done one point better in each state, she'd have won the electoral vote, too.

பொதுவாக தேர்தல் வெற்றி என்பது இருவகைப்படும். முதலாவது, தனக்கான வாக்குகளைப் பெருமளவில் வாங்குவதால் அடைவது. அடுத்தது, எதிராளிக்கு ஓட்டுகள் விழாமற்போவதால் கிடைப்பது. டிரம்புக்குக் கிடைத்த வெற்றியும் அப்படித்தான். லிபரல்கள் சாவடிக்குச் சென்று தமக்கான ஓட்டுகளைப் போட்டிருக்கவில்லை. தகுதியுள்ள வாக்காளர்களில், கிட்டத்தட்ட 44 இலட்சம் லிபரல் ஓட்டுகள் பதிவாகவே இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, மிச்சிகனில் ஒபாமா 350,000 ஓட்டுகள் அதிகம் பெற்று வெல்கின்றார். கிளிண்டன் 10,000 ஓட்டுகள் குறைவாகப் பெற்று தோற்கின்றார். ஆனால், டிரம்ப் ஒபாமாவுக்கு எதிரான தன் கட்சி வேட்பாளரான இராம்னியைக் காட்டிலும் 10,000 ஓட்டுகளே அதிகம் பெற்றார். ஆக, இடைப்பட்ட 340,000 பேர், ஒபாமாவுக்கு ஓட்டளித்தோர் இம்முறை வாக்களிக்கவில்லை. Wisconsin tells the same numbers story, even more dramatically. Trump got no new votes. He received exactly the same number of votes in America’s Dairyland as Romney did in 2012. Both received 1,409,000 votes. But Clinton again could not spark many Obama voters to turn out for her. இது பெண்ணுக்கு எதிரான தோல்வி எனச் சொல்லிவிட முடியாது. தலைவர்/துணைத்தலைவர் வேட்பாளர்களுள் சிறுபான்மையினர் களத்தில் இல்லை என்பதற்கான சோர்வு என்பதே பொருள். அதைச்சரி செய்யவே, இம்முறை அந்தச் சோர்வும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றது.

ஒவ்வோர் நாடும் தனித்தன்மை கொண்டது. அததற்கான விழுமியங்கள் உண்டுதாம். அதற்காக, கொஞ்சம் கூடக் கூச்சமேயில்லாமல் ஆணாதிக்க வெறியர்கள், பெண் தலைமையை ஏற்கமாட்டார்கள் என்றெல்லாம் சொல்வது நகைப்புக்குரியது.

அடுத்து, அமெரிக்காவில் இந்தியக் குடியுரிமை வாங்கியோர், இரண்டாம் தலைமுறையினர், வாங்கியிராதவர்களை இரண்டாம்தரமாக நடத்துகின்றனர் என்பதாகப் பேச்சு. எப்படி இப்படிப் போகின்ற போக்கில் பொதுமைப்படுத்த முடிகின்றது இவர்களால்?

முதற்தலைமுறையினரைச் சொல்லுங்கள். ஓரளவுக்கு அதில் நியாயம் இருக்கின்றது. 'ஃப்ளோட்டிங் கிரவுடு', 'H1Bயா?' போன்ற சொல்லாடல்களைத் தமிழ்ச்சங்க வளாகங்களில் கேட்கலாம். ஒப்புக் கொள்கின்றேன். தமிழ்ச்சங்கங்களே அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சமூகம் ஆகிவிடாது. காகம் கருமைதான். அதற்காக, கருப்பாக இருப்பதெல்லாமும் காகங்கள் அல்ல. அதைப் போல, முறையற்றுப் பேசும் சில‌ சங்கப்பண்ணைகள் இந்திய வம்சாவளிகள்தாம். அதற்காக இந்திய வம்சாவளிகள் எல்லாருமே பண்ணைகளன்று. அதிலும், இரண்டாம் தலைமுறையினர், பாவம். மையநீரோட்டத்துக்கும் ஈடு கொடுத்து, முதல்தலைமுறை குடிவரவாளர்களுக்கும் ஈடுகொடுத்து, பேலன்சு செய்து செய்தே கடக்கின்றனர். அன்பு கூர்ந்து அவர்களை விமர்சிக்கும் தகுதி எதுவும் நமக்கில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்வோம். 'ஏபிசிடி' என்றெல்லாம் நாம் அவர்களைச் சொல்லிச் சிரித்துக் கொள்வதில்லையா?. நமக்குள் இருக்கின்றது அத்தனை பின்னடைவு. கற்றுத் தெளிதல், நமக்கு மதிப்பீட்டும்.

அடுத்து, வேலையிடத்தில் இருக்கும் குடியுரிமை பெற்ற சில இந்திய வம்சாவளிகள் மற்றவரை வித்தியாசமாகப் பார்ப்பர். ஒப்புக்கொள்கின்றேன். அதன் காரணம், இரண்டாம்தரமாக நடத்த வேண்டுமென்பதல்ல. அதற்கான காரணமே வேறு. பண்பாட்டு வித்தியாசம்தான் காரணம். முகச்சவரம் சரிவர செய்யாமல் வருவது, தாய்மொழியில் பேசுவது, மீட்டிங் அறையில் ஏப்பம் விடுவது, இப்படியான சிற்சிறு காரணிகள். அதைநாம் பேசித்தான் கடக்க வேண்டும்.

எடுத்த எடுப்பில் குடியுரிமை பெற்றவனை மட்டையடிக்காமல், பேசித்தான் கடக்க வேண்டியிருக்கின்றது. அன்பும் சகிப்பும் பொறையுமே நமக்கான வழிகாட்டி. புலம்பெயர் மண்ணுக்கான பண்பாட்டுக் கூறுகளை நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். தமிழ் அமைப்புகளில் அவற்றைப் புகுத்த முயலவேண்டும். அதுதான் தாய்மண்ணுக்குப் பெருமை சேர்க்கும். அல்லாவிடில், 'அந்நியனாகப் பார்க்கும் பழக்கத்தை நாமே வார்த்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்' என்பதே மெய், மெய், மெய். All politics is local.

பழமைபேசி.

8/06/2020

தலைசிலிர்த்தல்

எந்த சமூகம், பொதுவெளியில் பேசவும், உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவும் அனுமதிக்காது அடக்குமுறைகளையும் அச்சுறுத்தல்களையும் மேற்கொள்கின்றதோ, அந்த சமூகம் அதிகார வர்க்கத்தின் உச்சபட்ச வெறியில் இருக்கின்றதென்பதே பொருள். தன் மீது வீசப்படுகின்ற எத்தகைய கருத்துகளையும் தனக்கான விழுமுதல் ஆக்கிச் செம்மையுறுகின்றதோ அந்தச் சமூகம் தழைக்கும். அப்படியான அரசியல் சாசனத்தைத்தான் அமெரிக்க முன்னோர் வடித்தெடுத்து இருக்கின்றனர். கருத்துரிமை, பேச்சுரிமையின் மீது கட்டியெழுப்பப்பட்ட நாடு அமெரிக்கா.

பொதுவாழ்க்கையென வந்துவிட்டால், கேள்விக்கணைகளுக்கும் கருத்துப்பொழிவுகளுக்கும் இடையில் நீந்திப் போய்தான் கரை சேர்ந்தாக வேண்டும். 'எதிரி வருகிறான், புயல் வருகின்றது' எல்லாமும் உண்மையாகவே இருந்தாலும், முதலில் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டியது, தன் வசம் இருப்பவை, "ஓடக்கூடிய குதிரையா? நொண்டிக்குதிரையா?? கரை சேர்க்கக்கூடிய தோணியா? ஓட்டைத்தோணியா??" போன்றவைதாம். 

குதிரை நொண்டி, ஓட்டைத்தோணி எனச் சுட்டிக்காட்டுகின்ற மாத்திரத்திலேயே சினம் கொண்டெழுந்தால், வெள்ளாமை வீடு வந்து சேரவே சேராது. சமூகம் வெகுவாகப் பின்தங்கியே போகும்.

குடியரசுத்தலைவர், செனட்டர், காங்கிரசுமேன் போன்றோரையே எள்ளிநகையாடி, வசைபாடி கருத்தாடுகின்றனரே ஏன், எப்படி??

தனிமனிதனைக் காட்டிலும், பொதுவாழ்க்கை என வந்து விட்டால், அவர்கள் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டு எல்லாவிதமான கருத்துகளாலும் சூழப்பட்டுப் போய்விடும் அளவுக்கு நேர்மையாகவும், ஊழல் அற்றவர்களாகவும், பண்புடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டுமென்பதே அதன் அடிப்படை.

எப்படிக் கருத்துரிமை நிலைநாட்டப்படுகின்றது?

முதலாவதாகக் கருத்து என்பது வேறு, கூற்று என்பது வேறு. 'அவன் திருடியிருக்கலாமென நான் நினைக்கின்றேன்' என்பது கருத்து. 'அவன் திருடிவிட்டான்', கூற்று. முதலாவது ஒருவனின் பிறப்புரிமை. இரண்டாவது, சட்டப்படியான நடவடிக்கைக்கு உட்பட்டது. ஆனாலும், அதிலும் ஒரு ஆணியைச் செருகி வைத்தனர் பெரியோர். எப்படி? 'அவன் திருடிவிட்டான்' எனச் சொன்ன மாத்திரத்திலேயே சொன்னவன் மீது நடவடிக்கை எடுத்துவிட முடியாது. அந்த 'அவன்' என்பவர் எவரோ, அவர் தான் திருடியிருக்கவில்லை என்பதை ஐயத்திற்கிடமின்றி நிறுவியாக வேண்டும். இங்கேதான் இன்னும் சுவையைக் கூட்டினர் பெரியோர். எப்படி?? தன் கூற்றினை மெய்ப்படுத்த வெளிக்கிடப் போய், சொன்ன கூற்று உண்மை எனத் தெரிந்து விட்டால், பொதுவாழ்க்கைக்கு உரியவரின் கதி அதோகதியாகிப் போய்விடும். இப்படியெல்லாம்தான், கருத்துரிமைக்கும் பேச்சுரிமைக்கும் தன்னாட்சியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றது அமெரிக்கா.

The First Amendment protects false statements of fact (although it does allow for people who make false statements of fact that damage others’ reputations to be sued for defamation). Thanks to: https://www.freedomforuminstitute.org/first-amendment-center/primers/free-expression-on-social-media/

ஃபேக்நிவீசு எவ்வளவு கொடியதோ, அதனினும் கொடியது பேச்சுகளுக்கு அச்சுறுத்தல் விடுப்பது. அதனால்தான், பொய்ச்செய்தி எனும் கொடியவன் இருந்தாலும், பேச்சுரிமை எனும் மானுடனைக் கொண்டு வென்றெடுப்போம் மாந்தம் என்கின்றது அமெரிக்கா.

நோக்கம் நல்ல நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். அது இருக்கும்வரையிலும் பேசிக் கொண்டேயிருப்போம்!! உழைப்பைச் சுரண்டும் அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராகப் பேசுவதைக் காட்டிலும் தலையாய பொதுப்பணி வேறெதுவுமில்லை.

"If the freedom of speech is taken away then dumb and silent we may be led, like sheep to the slaughter." -George Washington. தலைசிலிர்த்தல் ஆட்டின் உரிமை.

பழமைபேசி.

7/20/2020

தேர்தல்


அந்த மலையை ஏறினால், மறுபடியும் சிறிதும் பெரிதுமாக இரு மலைத்தொடர்கள் வரும். அவற்றைக் கடந்த பின் சமநிலத்தில் நான்குகாத தொலைவு சென்றால் போதும், அத்தைமகள் தனலட்சுமியைப் பார்த்து விடலாம். நேரடியாகச் சொல்லிவிட்டால் நம் கவுரதை என்ன ஆவது?

"அம்மா, மாமன் வந்து எவ்ளோ நாளாச்சு? குளுரு காலம்னா எளப்பு வந்துரும்னு சொல்லுவியே? அதுல கிதுல??", பாவமாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, உருமாலைக்கட்டுத் துணியைத் தலையிலிருந்து பிடுங்கி தாழ்வாய்க் கட்டைக்கு முட்டுக் கொடுத்து வாயைப் பொத்திக் கொண்டான் தங்கவேலு.

ஒன்னுகாளியாத்தாவுக்கு பொசுக்கெனக் கப்பிக்கொண்டது மனம்.

காளியம்மாவின் அம்மாவுக்கு வெகுநாட்கள் குழந்தை பிறக்கவேயில்லை. சூரைப்பழக் காளியம்மன் கோயிலுக்கு பூவோடு எடுப்பதாய்ச் சபதம் மேற்கொண்டதன் விளைவாய் அடுத்தடுத்து ஐந்து பெண்குழந்தைகளே பிறந்தன. ஐந்து குழந்தைகளுக்கும் காளியாம்மாள் என்றே பெயர் சூட்டினாள் தாய்க்காரி. அப்படியாக அவர்களின் பெயர்களெல்லாம், ஒன்னுகாளியாத்தா, ரெண்டுகாளியாத்தா, மூனுகாளியாத்தா, நாலுகாளியாத்தா, அஞ்சுகாளியாத்தா என்பதாக நிலைத்து விட்டது பொன்னாலம்மன்சோலைக் காட்டுக்குள்ளே.

ஆண்மகவு இல்லையே என்கின்ற ஏக்கத்தில் ஆறாவதாய் வந்து பிறந்தவன்தான் ஆறுக்குட்டி. ஆறுக்குட்டியை ஈன்றவள், ஈன்றெடுத்த சகடநதியோரக் கரையோரத்திலேயே குருதிப்பெருக்கின் நிமித்தம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டாள். இப்படித்தான் ஆறுக்குட்டிக்கும் தங்கவேலுவின் அம்மாவே,  அக்காள்க்காரியே அம்மாக்காரியாகவும் ஆகிப்போனது வரலாறு.

பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கப்பட்டவன் ஆறுக்குட்டி. 'கண்ணு, வேசகாலம் பொறந்துருச்சு. ஆடுகளை நான் ஓட்டிக்கிறன். போய், ஒருவிசுக்காப் பாத்துப் போட்டு வாடே என் தங்கம்!", இறைஞ்சிக் கொண்டாள் ஒன்னுகாளியாத்தா.

ஆறாம்மேட்டுப் பேய் என்றால் யாருக்குமே 'கருக்' என்றுதான் இருக்கும். பேயின் வேலைதான் இது, காத்திரமாக நம்பினான் தங்கவேலு. விசயம் வேறொன்றுமில்லை. கட்டுச்சோத்து மூட்டைக்குப் பொத்தல் விழுந்து புளிச்சோற்றுப் பருக்கைகள் சில பல, பொலபொலவென உதிரத் தொடங்கின. தன் சட்டையைக் கழற்றி சட்டையின் முதுகுப்பக்கப் பரப்புக்கு மேலே கட்டுச்சோற்றை உட்கிடத்தி, 'லபக்'கெனக் காவி எடுத்துக் கொண்டு போனான்.

சேனக்காரச்சிங்காரிமலை உச்சிக்குக் கொஞ்ச தூரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த போதுதான் கவனித்தான். சட்டையிலும் பொத்தல். "இந்தப் பேயோட இரவுசு பெரிய்ய இரவுசாட்ட இருக்கூ?", வேட்டியைக் கிடத்தி, அதனுள் வைத்துச் சுருட்டிக் கட்டி, கைக்கோலை முடிச்சுக்குள் விட்டுருவி எடுத்துக் கொண்டு போனான். இன்னும் இரு மலைகள் கடந்தாக வேண்டும். அம்மா கொடுத்த கட்டுச்சோற்றுப் பண்டங்களை மாமனுக்குக் கொடுக்கின்றோமோ இல்லையோ, தனலட்சுமிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தாக வேண்டுமென்பதில் குறியாய் இருந்தான் தங்கவேலு.

இப்படியாக அடுத்தடுத்து எல்லா உடுப்புகளையும் கட்டுச்சோத்துப் பொத்தலுக்கு நேர்ந்து விட்டிருந்த நிலை; ஆமாம்; கட்டிய கோவணத்தையும் உருவிப் பத்துப் போட்ட பிறகான சூழ்நிலையில்தான் யோசித்தான். 'தக்காளி, இந்தக் கட்டுச் சோத்துக்குள்ளயே பேய் பூந்துருச்சோ? உள்ள இருந்துட்டேவும் நம்மிய இமுசி பண்ணுதோ??'.

பரபரபரவென ஒவ்வொன்றாகப் பிரிக்கலானான். உண்டு கொழுத்த அது, சாவகாசமாய்க் கண்களை உருட்டி உருட்டி அண்ணாந்து ஒசரப் பார்த்தது. அம்மணமாய், வெறிபிடித்து விறுவிறுவென ஓடினான் ஓடினான் மலையுச்சியை நோக்கி ஓடினான் தங்கவேலு. ஏனென்றால் அந்த எலி ஒசரப்பார்த்தது இவன் முகத்தை அல்ல; குஞ்சாமணியை!!

‍-பழமைபேசி.

7/06/2020

மணியான் Vs கணியான்

மணியானுக்கும் கணியானுக்கும் கொழுவல் "டேய் தண்ணிபாட்டுலுன்னா தண்ணி மட்டுந்தான் ஊத்தி வெக்கோணு" "ஏன், இன்னிக்கொரு நாளிக்கு அருகம்புல் சூசு ஊத்தி வெச்சாத்தா என்னோ?" "ஆமா, இதேபாட்டுல பாட்டுலு சும்மாத்தான இருக்குன்னு பெரிய கேன்ல இருந்து வடிச்சி, பெனாயிலுமு ஊத்தி வெப்பே. தண்ணி பாட்டுலதானேன்னு, வாறவனோட‌ கை நீண்டு போய் துழாவி, மூடியக் கழத்தி வாயில ஊத்தும்... செரியா அது?" "நீ வேணுமுன்னே மொடக்கடி பேசற" "அடேய், இதெல்லாம் மனிதவளர்ச்சியின் படிப்பினைடா. இன்னும், எங்காத்தா ஊத்தி வெச்சுச்சு, ஆயா ஊத்தி வெச்சுச்சுன்னு முன்னோர் புராணம் பாடிட்டு இருக்கப்படாது, புரீதா? அப்படித்தா போனவாட்டி பார்ட்டீல..." "என்னத்தக் கண்டுட்ட பார்ட்டீல? அருமியா நடந்து முடிஞ்ச்..." "உம்பொண்டாட்டியக் கேளு, கட்டுன மூட்டயத் தொழாவ உட்டுட்டா" "ஏன், அப்பிடி என்ன நடந்துச்சு?" "மசுரு, நீ ஊசு அண்ட் த்ரோ தட்டுக குடுத்தே அல்லாருக்கும். கூடவே, ஊசு அண்ட் த்ரோ கரண்டிக குடுத்துத் தொலைக்க வேண்டீதுதான? சில்வர் கரண்டிக வெச்சிட்டே... தின்னு போட்டு அல்லாரும் தட்டுகளட் டிரேசுல அடிக்கும் போது கரண்டிகளையும் அடிச்சுட்டாங்க; பொறுக்கியெடுக்க வேண்டீதாப் போச்சு, அது அது, அப்படி அப்படித்தா செய்யோணும்... மனித வளர்ச்சிக்கு அதான்டா அர்த்தம்" "இப்ப எதுக்கு இந்தக் கட வெக்கிறே?" "ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்துனா, செரியான நேரத்துக்கு தொவங்கி செரியான நேரத்துக்கு முடிக்கோணு... கொஞ்சநஞ்சம் முன்னப்பின்ன போகுலாம்... அது எதார்த்தம்... சும்மா, தான்தோன்றித்தனமா லொடலொடன்னு பேசி மணிக்கணக்குல முன்னபின்னப் போகப்படாது..." "லீவு நாளு, நேரமிருக்குது... அதுலென்ன தப்பு?" "அடே, இவங்கன்னா இப்படித்தாங்றமாரி ஆயிப்போயிரும்டா, அத நிமுத்திச் செரி பண்றது எவ்ளோ கடுசு தெரீமா?? லெகசின்னு சொல்லிச் சொல்றது இங்லீசுல... ஒனக்கு அதெல்லாம் எத்தாது... காசு பணம்னு சுத்துமாத்துலயே இருக்குற‌ ஒனக்கு, அடுத்தவனோட நேரம், மனசுங்றதெல்லாம் எப்பிடிப் புரியும்.. தலவிதி, செரி, நான் நடயக் கட்டிக்கிறன்..." லா.. லா.. லா.. லாலாலா... லா.. லா.. லா... பழமைபேசி.

6/27/2020

கவியரங்கம்

கவியரங்கம் என்பதே வெட்டிவேலை. இப்படியானதொரு வாதம் உண்டு. அதையும் மீறி எந்தவொரு வாய்ப்பையும் பயனுள்ளதாக்கிக் கொள்வதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு நமக்கு. ஒரு கூற்று, இடர், கோளாறு, சிக்கல், துயர், உணர்வு முதலானவற்றை உகந்த சொற்கள் கொண்டு எடுத்துரைக்கும் போது, மொழிவளம், நுண்ணுணர்வு, தகவற்பரிமாற்றம் போன்றன எல்லாமும் நிகழும். மறைபொருளாக, அருவமான படிமம், Abstract எண்ணச்சுருக்கத்தைத் தலைப்பாகக் கொடுத்து விட்டால், அதன்நிமித்தம் தத்தம் பார்வையை, எடுத்தியம்புதலை, பல்வேறாக அவரவர் போக்கில் கட்டமைத்துக் கொடுக்கும் போது, பார்ப்போரின், செவியுறுவோரின் எண்ணவிரிவுகளுக்கு வித்திடுவதாக, சுவைத்துணர்வதாக, இடித்துரைப்பதாக, கிளர்ச்சியூட்டுவதாக எனப் பலவாறாக அது அமையும். எடுத்துக்காட்டாக, மனத்துக்குண்டா நிறம்? வானவில் பாரதியின் பூனைகள் நிறவெறிக்கழுகு தணல்மனிதம் நெருப்பிற்தோயும் மாந்தம் அண்மைய வாழ்க்கை மனத்தின் நிறம் கழுத்தில் கால்முட்டி இது தருணம் நெறிபடும் குரல்வளை கண்களுக்குள்ளே விழிகளுக்குப் பின்னே எல்லாமே தோல்தான் ... ... ... ... ... ... துவக்கப்பள்ளியிலேயே கவிதைகள் குழந்தைகளுக்கு ( https://www.slideshare.net/Lebomosimango/introduction-to-32027335) அறிமுகம் செய்யப்படுகின்றன. அவர்களின் மனத்தின் விரிவும் சகல திசைகளிலும் தங்குதடையுமின்றிப் பயணிக்கும். ஆகவே வீட்டுக் குழந்தைகளைக் கேட்டால் போதும், நம்மைக் காட்டிலும் அருமையான தலைப்புகளைக் கொடுப்பார்கள். "நிறவெறி களைவோம்! மனிதநேயம் காப்போம்!!". 😆 ஏன், கவிதையையும் நாமே எழுதிக் கொடுத்துவிடலாமே? இப்படிக் கண்ணட்டி போட்டுவிட்டால் கவிஞன் பாவமில்லையா?? ஒரேதடத்தில் தடதடவண்டி ஒன்றேபோல‌ ஓடுவதாக அது அமைந்து விடாதா?? இது கவியரங்கம் நடத்தும் வேலையன்று. திரும்பவும் அந்த முதற்சொற்றொடரைப் படித்து விடுங்கள். அதற்கு வலுக்கூட்டும் வேலையாகத்தான் அமையக்கூடும். [சாரி உவர் ஆனர், ஒரு கருத்தாக எடுத்துக் கொள்ளவும்] ‍-பழமைபேசி.

5/20/2020

அறுவடைக்கனவு

களத்துமேட்டில் இருப்பது மிகவும் இன்பகரமான தருணமாக இருக்கும். காட்டில் இருந்து வண்டிவண்டியாகக் காய்ந்த கடலைச்செடிகள் வந்திறங்கும். ஒருவர் பிரித்துக் களமெல்லாம் பரவலாகப் போடுவார். சற்று நேரத்தில் காளைகள் பூட்டப்பட்டு தாம்பு ஓட்டப்படும். நிலைக்கால் மேலேறி நின்று வீசும் காற்றின் திசைக்கொப்ப அந்த திசையை எதிர்த்து நின்று தூற்றுவார்கள். பொடி பொட்டெல்லாம் தொலைவாகவும் காய்ந்த கொண்டக்கடலை நேர்கீழாகவும் விழுந்து கொண்டிருக்கும். அப்படி விழுந்த கடலைமணிகளை அள்ளி அள்ளிச் சல்லடை போடுவார் அம்மா. சலித்தவையெல்லாம் குவியல் குவியலாகக் கொட்டப்பட்டு இருக்கும். அப்பாதானே தலைவர்? சாக்குகளைக் கொண்டு வந்து, சின்னன்கள் இருவரையும் பிடிக்கச் சொல்லி மூட்டைகளாக்குவார். வண்டி வரும். களத்து மேட்டில் இருந்து ஒரு வண்டிக்கு பத்து மூட்டைகளென அறுவடை வீடு போய்ச் சேரும்; சேர வேண்டும். மண்ணை நம்பி, மக்களை நம்பி, இயற்கையை நம்பி, தம் உழைப்பினை நம்பி நடத்தப்படும் 120 நாள் நாடகமானது, அந்த அறுவடை நாளை இலக்காகக் கொண்டுதானே நடத்தப்படுகின்றது? நம்  வாழ்க்கையின் அந்த அறுவடைநாள்தாம் நம் சாவு என்பதும்.

அப்படியான அறுவடைத் திருநாளை நாம் ஏன் சிந்திக்க, நினைத்துப் பார்க்க மறுக்கின்றோம்? நினைத்துப் பார்த்தால் விரைவில் அது நம்மை நோக்கிவந்து விடும் என்பதாலா?? கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக நான் நினைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றேன். 2009ஆம் ஆண்டு புத்தாண்டு நாளில், மரணம் குறித்தும் அதன்நிமித்தம் அமெரிக்காவில் இருப்போரெல்லாம் எப்படியான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்றும் வலைதளத்தில் கட்டுரை எழுதி வெளியிட்டேன். இதுவரையிலும் இலட்சம் பேருக்கும் சற்றுக் கூடுதலாகப் படித்திருப்பதாக கூகுள்நிரலி கணக்குக் காண்பிக்கின்றது. மேலும், பல்வேறு தளங்களில் அக்கட்டுரை கொண்டு சேர்க்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது. அண்மையில் அம்மாவுடன் ஒருவரது மரணத்தைப் பற்றி நானும் அண்ணனும் கூறினோம். எவ்விதப் பதற்றமுமில்லாமல் அவர் அதை எதிர்கொண்டார். அப்பாவின் மரணத்துக்குப் பிறகு, அம்மாவின் அணுகுமுறையில் பெருமளவிலான முதிர்ச்சியைக் காண்கின்றோம். காரணம், அப்பாவின் மரணமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஒருவர் தம் மரணத்தைப் பற்றி யோசிக்கத் தலைப்படும் போது, முதலில் பயமாகவும், பதற்றமாகவும் இருக்கும். தொடர்ந்து அது குறித்துச் சிந்திக்கத் தலைப்படும் போது, வாழ்வு குறித்த தெளிவு பிறக்கும். நல்ல அறுவடையை மேற்கொள்ள வேண்டுமானால், அந்த களத்து மேட்டிலிருந்து பின்னால் நோக்கி என்னென்ன செய்தாக வேண்டுமென உழவன் சிந்திக்கின்றானோ அதைப் போன்றதொரு பாங்கும் பக்குவமும் தலையெடுக்கும்.

சாவு என்பதை எவனொருவன் தன்னுடைய அறுவடையாக நினைக்கின்றானோ அவனெல்லாம் திட்டமிடலைச் சரியாகக் கையாளுவான். எவனொருவன் அஞ்சி நடுங்குகின்றானோ, அவனெல்லாம் திட்டமிடலின்றித் தன்போக்கில் நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டிருப்பான் என்பதுதான் சரி. சாவு என்பது வெகுநிச்சயமான ஒன்று. யாராலும் அதைத் தவிர்க்க இயலாது. வேண்டுமானால், வேண்டுமானாலென்ன வெகுநிச்சயமாக முன்கூட்டியே நிகழாமல் இருக்க ஓரளவுக்குச் செயற்பட முடியும். அப்படிச் செயற்பட வேண்டுமானால் அவன் அதைப் பற்றிச் சிந்தித்தாக வேண்டும். உடல்நிலை ஒழுக்கம் குறித்து யோசிப்பான். முன்னெடுப்புகளை மேற்கொள்வான். அதன்வழி, சுகாதாரம் மேன்மையுறும். மூப்பெய்துதல் மட்டுப்படும்.

எதிர்பாராமல் நிகழ்வனவற்றைப் பற்றி யோசிப்பான். அப்படி ஏதும் நிகழ்ந்து விட்டால், அதைச் சரிக்கட்ட என்ன செய்ய வேண்டுமென யோசிப்பான். அதன்நிமித்தம், உயில் எழுதி வைப்பான். வேண்டிய தகவல்களை உற்றார் உறவினருக்குத் தெரியப்படுத்தும் பொருட்டு எங்கோ எழுதிவைப்பான்.

நேற்றைய நாள் நமக்குத் திரும்பக் கிடைக்காது. நாளைய நாள் நமக்கு வாய்க்குமா என்பதற்கு முழு உத்திரவாதம் எவராலும் கொடுக்க இயலாது. ஆகவே இருக்கின்ற இந்த நாளை நல்லபடியாக வாழத்தலைப்படுவான். எப்படியானவன் அப்படிச் செய்யத் தலைப்படுவான். மரணம் குறித்த உணர்வுற்று, அதன்வழி வாழ்வின் வழியைக் கட்டமைத்துக் கொண்டவன் தற்காலத்தைப் புசித்துப் பசியாற்ற எண்ணுவான்.

நம்மை நம்பி இருக்கும் குடும்பமோ சமூகமோ நாம் இல்லாமற் போய்விட்டால் என்ன செய்வார்கள் என நினைக்கத்தலைப்படுவான். ஒருவேளை அப்படியாகிவிட்டால் என யோசிப்பான். அவர்கள் நடுத்தெருவுக்கு வந்து விடக் கூடாதேயென்பதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளில் இறங்குவான். மாற்று ஏற்பாடுகளைச் செய்வான். யார் செய்வான்? சாவென்கின்ற அறுவடைத் திருநாள் குறித்த பிரஞ்ஞை இருக்கின்றவன் செய்வான்.

ஒரு கடைக்கு லாட்டரி வாங்கப் போகின்றான். அவன் கடைக்குப் போய் வாங்கிய லாட்டரியில் பெரும்பரிசு வாங்குவதற்கான வாய்ப்பைக் காட்டிலும், மின்னலோ விபத்தோ இடியோ நேர்ந்து இறப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மிகவும் அதிகம். சாவு என்பது எல்லாருக்கும் பொதுவான ஒன்று. அதற்கு, ஏழை பணக்காரன் உயர்ந்தவன் தாழ்ந்தவன் படித்தவன் படிக்காதவன் போன்ற பாகுபடெல்லாம் தெரியாது, தெரியாது, தெரியாது. “நமக்கு எதுவும் நேராது” என்பதுதான் உலகப்பொதுமறையாக இருக்கின்றது. ஆனால் உண்மைநிலை என்ன? எவனுக்கும் எந்த நேரத்திலும் அது நிகழலாம் என்பதுதான் உண்மை. உறங்கப் போகின்றான் ஒருவன். நல்லபடியாகக் களைப்பு நீங்கி எழுவான் என்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் இருக்கின்றதோ, அதேபோன்ற சாத்தியக்கூறுகள் எழாமற்போவதற்கும் உண்டுதானே?? ஆளுக்காள் அதற்கான அளவீடுகள் மாறுபடலாம். அவ்வளவுதான். வயதிற்குறைந்தவன், உடற்பயிற்சி செய்கின்றவனுக்கு மரித்துப் போவதற்கான தகவு குறைவு. மற்றவனுக்கு அதிகம். அதையும் அறுதியிட்டுச் சொல்லமுடியாது. ஆகவே, தன் மரணம் என்பதைச் சிந்தித்தால் சிந்திக்கின்றவனுக்குத் தெளிவு பிறக்கும்.

தெளிவு பிறக்குங்கால் ஆசைகளைப் பட்டியலிடத் துவங்குவான். அறுவடையாக, நான் இன்னின்ன இடங்களைப் பார்த்தாக வேண்டும். இன்னின்னவற்றை அனுபவித்தாக வேண்டும். இன்னின்ன செயல்களைச் செய்தாக வேண்டும். இப்படியிப்படியாகத் தன் சுவடுகள் இருக்க வேண்டும். இன்னின்ன பழக்கவழக்கங்களைக் கட்டமைக்க வேண்டும். குடும்பமரபுகள் இப்படியிப்படியாக இடம்பெற வேண்டும். இப்படி இப்படியாகத் தன் வேளாண்மையை அவன் அறுவடைத்திருநாள்க் கனவினூடக் கட்டமைக்கத் தலைப்படுவான். அய்யோ அறுவடை என்பது முன்கூட்டியே வந்து விடுமா? நல்லபடியாக முடியுமா? அலங்கோலமாக ஆகிவிடுமாயென்றெல்லாம் கவலைப்பட்டால், வெள்ளாமை வீடு வந்து சேராது.

மரணம் என்பதன் பேரிலான சிந்தனையை புறக்கணித்துவிட்டு, திட்டமிடல் வேலைகளை நிராகரிப்புச் செய்து விட்டு, திடீரென அது வந்து வாசற்கதவைத் தட்டுங்கால் நிலைகுலைந்து நின்று ஒப்பாரி வைப்பதும், மனம் கலங்கிக் கடைசி தருணங்களில் அல்லலுறுவதும் நல்லதொரு அறுவடைக்கு அழகாக இருக்கவே இருக்காது. நல்வாழ்வு என்பது எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியமானது நற்சாவு என்பதும். நற்சாவு என்பதற்கான வரையறை, ஒருவரது முடிவு எப்படிப்பட்டதாக இருந்தது என்பதில் இல்லை. மாறாக, சாவை நோக்கிய அவரது வாழ்க்கைப்பயணமும் திட்டமிடலும் எப்படிப்பட்டதாக இருந்தது என்பதில்தான் அடங்கி இருக்கின்றது.

ஆழ்ந்து வாழப்பழகியவனுக்கு மரணம் குறித்த அச்சமில்லை. ஒருவனது மரணம் அடுத்தவனுக்குப் பாடம். மரணம் குறித்தான சிந்தனையென்பது கண்ணாடி போன்றது; அந்தக் கண்ணாடியினூடாக அவன் தான் வாழும் வாழ்க்கையைக் கண்டுகொள்ளலாம். எப்படி வாழ வேண்டுமென்பதை, எப்படியாகச் சாக வேண்டுமென்பதிலிருந்து அவன் தெரிந்து கொள்ளலாம். அறுவடைநாள்க் கனவு இனிமையானது. விளைச்சல் வெகுவாக இருக்க வேண்டுமானால், அந்த நாளை நினைக்க வேண்டும். அந்த நாள் இப்படியிப்படியாக இருக்க வேண்டுமெனக் கனவும் கண்டாக வேண்டும். அதற்கொப்ப செயற்படவும் வேண்டும். Cheers!!

5/17/2020

சிறகசைவு



1972 ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்க உயராய்வு அறிவியல் கழகத்தின் 139ஆவது கூட்டத்தின் போது அறிவியலறிஞர் எட்வர்டு லோரன்சு என்பார் அவையோரிடையே ஒரு வினாவினை எழுப்பினார். ”தென்னமெரிக்காவில் உள்ள பிரேசிலின் ஏதோவொரு காட்டில், ஏதோவொரு செடியினுடைய மலரொன்றில் அமர்ந்திருக்கும் அந்த சிறு வண்ணத்துப்பூச்சியின் அந்த ஒற்றைச் சிறகசைப்பு அமெரிக்காவில் பெரும்புயல் ஒன்றை உருவாக்கும் வல்லமை கொண்டதா?” என்பதுதான் அவரின் வினா. ‘பட்டர்ஃபிளை எபெக்ட்’ எனும் பெயரில், இந்த கருத்தாக்கமானது அறிவியலுலகில் இன்றுவரையிலும் பெரும் விவாதங்களை விதைத்துச் சென்றிருக்கின்றது.

பதினெட்டு வயதுடைய எட்வினா எனும் மாணவி வீட்டின் முன்னறையில் அமர்ந்து நூல் ஏதோவொன்றை வாசித்துக் கொண்டிருக்கின்றாள். அவளுடைய தாய் உள்ளே நுழைகிறார். உள்ளே வந்ததும், பரபரப்போடும் ஆவலோடும் அந்தக் காலணிகளைப் பிரித்தெடுத்து அணிந்து நடந்து பார்க்கின்றார். எட்வினாவுக்கு மனம் ஒப்பவில்லை. ‘அம்மா, இந்த வயதில் இது உனக்குத் தேவையற்றது. இந்த உயரமான குதிகள்(high heels) செருப்பு உனக்கு வேண்டாமம்மா’ எனச் சொல்லி அகங்கலாய்த்துக் கொள்கின்றாள். அம்மாவின் வேட்கை அம்மாவுக்கு.

மறுநாள், அந்த உயர்குதிச் செருப்புகளை அணிந்து கொண்டு சென்ற எட்வினாவின் தாயார் அவர்தம் கால் இடறிக் கீழே விழுந்ததில் காற்பாத எலும்பு பிசகிவிடுகின்றது. அதன்நிமித்தம் கால்கட்டு போடப்பட்டு ஒருமாத கால ஓய்வில் இருக்கப் பணிக்கப்படுகின்றார். கூரையானது மரத்துண்டுகளினால் வேயப்பட்ட வீட்டில், வெளியே எங்கும் செல்லாமல் தொடர்ந்து ஒருமாதகாலம் தங்கியிருந்ததில், மரத்தில் இருந்து வெளிப்பட்ட பூஞ்சைக்காற்றினால் எட்வினா அம்மாவுக்கு சுவாச அழற்சி ஏற்படுகின்றது. அந்த அழற்சிக்கு பென்சிலின் தடுப்பூசி போட்டுக் கொள்கின்றார். அந்த தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டதில், அவர் உட்கொண்டு வந்த கருத்தடை மாத்திரைகள் பயனற்றுப் போயின. விளைவு, எட்வினாவுக்கு 19 வயதுகள் குறைந்த தம்பி பிறக்கின்றான். ஒரு குதிகாற்செருப்பு வாங்கிய அந்த ஒற்றை முடிவுக்குப் பயனாக எட்வினா அம்மாவுக்கு மகன் பிறக்கின்றான்.

ராபர்ட் வேலையில்லாத இளைஞன். அமெரிக்கத் தந்தைக்கும் பிலிப்பைன்சு தாய்க்கும் பிறந்து, அமெரிக்காவில் பள்ளிப்பருவத்தை முடித்து, தாய்க்கும் தந்தைக்கும் ஏற்பட்ட பிணக்கின்பாற்பட்டு தாயோடு பிலிப்பைன்சு நாட்டுக்கு வந்து, வந்த இடத்தில் வேலை எதுவுமின்றி அல்லாடிக் கொண்டிருப்பவன். பிற்பகல் நேரம். கடுமையான பசி.  வீட்டுக்குச் செல்வதா, உணவகம் செல்வதாயென மனம் தள்ளாடுகின்றது. ஒருவழியாக ஒரு முடிவினை மேற்கொண்டு, இருக்கின்ற காசை வைத்துக் கொண்டு, அந்த சீன உணவகத்துக்குச் சென்று பசியாறுகின்றான். எல்லாம் ஆன பிறகு, பணம் செலுத்தியதற்கான பற்றுச்சீட்டுடன் ஃபார்ச்சூன்குக்கீ எனப்படுகின்ற அந்த இனிப்புப் பண்டமும் வைக்கப்படுகின்றது. பிரித்துப் பார்க்கின்றான். அந்தப் பண்டத்தினுள்ளே இருக்கின்ற துண்டுச்சீட்டில், “பிறருக்குக் கற்பிக்க வேண்டுமாயின், நாம் அதனை ஒருமுறைக்கு இருமுறை தீரக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” என்று இருக்கின்றது. அது அவனது சிந்தையைக் கிளறி விடுகின்றது.  உணவகத்தில் இருந்து நேரே அருகில் இருக்கும் பள்ளிக்குச் சென்று, தாம் பட்டப்படிப்பு எதுவும் படிக்கவில்லையென்றாலும், ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவன்; அமெரிக்காவில் பள்ளிப்படிப்பை முடித்தவன் என்கின்ற அடிப்படையில் ஆங்கிலப் பயிற்றுநர் வேலைக்கு விண்ணப்பித்தான். விண்ணப்பித்திருந்ததை மறந்தும் விட்டிருந்தான் ராபர்ட்.

தைவான் நாட்டில் ஏற்பட்ட பெரும் நிலநடுக்கத்தினை முன்னிட்டு, தைவான் நாட்டு ஆசிரியர்கள் பலரும் பிலிப்பைன்சிலிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டனர். அதன்காரணம், ஆங்கிலப் பயிற்றுநர்களுக்கான தேவை ஏற்பட, எங்கோ இருந்த ஒரு விண்ணப்பத்தின் பொருட்டு ராபர்ட்டுக்கு அழைப்பு வந்து, ஆங்கில வகுப்பு பகுதிநேர ஆசிரியர் வேலை கொடுக்கப்பட்டது. படிப்படியாக, முழுநேர வேலை, வீடு, திருமணம் என வாழ்க்கையை விரிவுபடுத்திக் கொண்டான் இராபர்ட். சீன உணவகத்தின் அந்த ஒரு துருப்புச்சீட்டு, அவனைப் பெரும் கல்வியாளனாகக் கட்டமைத்து பெரும் பாடசாலைக்கு உரிமையாளனாகவும் இட்டுச் சென்றது.

புறநகர்ப்பகுதி ஒன்றில் சேவையைப் பெறுவதற்காக மக்கள் வரிசையில் நின்றிருந்தனர். அந்த ஒருவர் மட்டும், வரிசை ஒழுங்கினைப் பின்பற்றாமல் ஓரிருவருக்கு முன்பாகப் போய் நின்றார். அதனை அங்கிருந்த காவலர் ஒருவர் தட்டிக் கேட்டார். வாக்குவாதம் நீண்டது. அந்த நபரைக் கைது செய்தது போலீசு. போலீசுக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அவர் கடும் சொற்களைப் பாவித்தார்.  அடிகள் வாங்கினார். எதிர்பாராத விதமாக அவர் உயிரிழந்தார். உயிரிழந்தவரின் உடலின் படத்தை சமூகவலைதளங்களில் பகிரப்பட்டது. நாடெங்கும் மக்கள் மனம் வருந்தினர். நாட்டின் அதிபருக்கு எதிராக அதனைத் திருப்பிவிட்டனர் சிலர். மக்கள் வீதிக்கு வந்தனர். ஒரே வாரத்தில் அரசு கவிழ்ந்தது. அதனைக் கண்ட அண்டை நாட்டவரைச் சார்ந்தவர்களும் அவரவர் அரசுக்கு எதிராக சமூகவலைதளங்களின் வாயிலாகக் கொந்தளித்து வீதியில் இறங்கினர். அதனைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டன இன்னபிறசக்திகள் பலவும். அந்த ஒற்றை இளைஞர் வரிசையில் முந்திச் சென்றதன் விளைவு, பல நாடுகளில் அரசுகள் கவிழ்ந்து நாடுகள் துண்டாகின. வாழ்வு பாழானது. பின்னர் அதற்கு ‘அராபிய வசந்தம்’ எனப் பெயரும் சூட்டப்பட்டது.

கொள்கை, கோட்பாடுகள், சித்தாந்தங்கள், அமைப்புகள், முறைமைகள், நெறிகள் முதலான எதுவுமற்று, ஏதோவொரு சிறு சிறகசைப்பின்பாற்பட்டும், வெறுப்புணர்வின்பாற்பட்டும் முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் வழக்கம் நாளுக்கு நாள் பெருகிக் கொண்டே வருகின்றது. சாதி, சமய, இன உணர்வுகளைக் கொண்டு மக்களைப் பிளவுபடுத்தித் துருவப்படுத்தும் செயற்பாடுகளும் நாளுக்கு நாள் உலகெங்கும் மேலோங்கி வருகின்றன. எந்தவொரு சிற்சிறு சிறகசைப்பையும் தமதாக்கிக் கொள்ள எல்லாச் சக்திகளும் சமூகவலைதளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முனைகின்றன. எந்தவொரு சிறகசைப்பும் நல்லதொரு விளைவையும் உண்டு செய்யலாம். நேர்மாறாகப் பாரிய பின்னடைவையும் உண்டு செய்யலாம். பெரும்பாலும் பின்னடைவுகளையே இந்த சிறகசைப்புத் தாக்கங்கள் உண்டு செய்து வந்திருக்கின்றன. அவற்றினின்று விடுபட்டுக் கொள்ளவும், அவற்றை மேன்மைக்குரியதாக உட்படுத்திக் கொள்ளவும் நமக்கு இருக்கும் ஒரே தீர்வு, முறைசார் அரசியலையும் தன்னார்வப் பணிகளையும் மேற்கொள்வது மட்டுமே.

-பழமைபேசி.