வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையில் தேர்தல் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றது. அதன்நிமித்தம், இலாபநோக்கற்ற நிறுவனங்களின் நிர்வாகிகளுக்கான சான்றிதழ்ப் படிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வுக்காக நானும் ஒரு வகுப்பில் சேர்ந்து சான்றிதழ் பெற்றேன். அதில் ஒரு பாடம்தான் அரவணைப்புக் கடமை. பேரவையில் இப்பொறுப்பானது கடைபிடிக்கப்பட வேண்டுமென்பதற்காக, இடம் பெற்ற ஒரு நிகழ்வினைச் சுட்டிக்காட்டினேன். அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் இதுவும்.
ரிக் ரெஸ்கோர்லா, Morgan Stanley Dean Witter என்ற பெரிய நிதி நிறுவனத்தின் பாதுகாப்புப் பிரிவின் துணைத் தலைவராகப் பணியாற்றினார். அவருடைய அலுவலகம் உலக வர்த்தக மையத்தின் தெற்கு கோபுரத்தில் இருந்தது. வியட்நாம் போரில் பங்கேற்ற அமெரிக்க ராணுவ அதிகாரியான ரிக், பாதுகாப்பை வெறும் ஒரு மேஜை பணியாகப் பார்க்கவில்லை. தன் பொறுப்பில் இருந்த 2,700 ஊழியர்களின் பாதுகாப்பைத் தன் சொந்தப் பொறுப்பாகக் கருதினார். 1993-ஆம் ஆண்டு உலக வர்த்தக மையத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்புக்குத் பிறகு, இந்தக் கட்டடங்கள் மீண்டும் வான்வெளித் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் அபாயம் இருப்பதாக ரிக் தீர்க்கமாக நம்பினார். அங்கிருந்து அலுவலகத்தை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுமாறு அவர் நிறுவனத்திற்குப் பரிந்துரைத்தார். ஆனால் நிறுவனம் அங்கேயே இருக்க முடிவு செய்தபோது, ரிக் ஒரு தீர்க்கமான முடிவை எடுத்தார்: "அவர்களை இந்த இடத்தை விட்டு மாற்ற முடியாவிட்டால் என்ன, ஆபத்திலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்பதை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பேன்!"
ரிக் ஒரு கடுமையான அவசரக்கால வெளியேற்றத் திட்டத்தை அமல்படுத்தினார். ஒவ்வொரு மூன்று மாதங்களுக்கும் ஒருமுறை, அங்கு பணிபுரிந்த ஆயிரக்கணக்கான ஊழியர்களை அவர்களின் வேலைகளை நிறுத்தச் செய்து கட்டாயப் பயிற்சி அளித்தார். இருண்ட, குறுகலான அவசரக்காலப் படிக்கட்டுகளில் அவர்களைக் கீழே இறங்கி நடக்க வைத்தார். Stopwatch மூலம் அவர்கள் இறங்கும் நேரத்தைக் கணித்தார். ஒரு ஒலிபெருக்கி மூலம் கட்டளைகளைக் கூவி, பதற்றமின்றி எப்படி வெளியேற வேண்டும் என்று பயிற்சி அளித்தார்.
பல ஊழியர்கள் இதைப் பார்த்து சலிப்படைந்தனர். தங்களின் விலைமதிப்பற்ற வேலை நேரம் வீணாவதாகக் கூறினர். "இந்த ராணுவக்காரருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது" என்று கேலி செய்தனர். ஆனால் ரிக் யாரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்க விரும்பவில்லை; அவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்ற மட்டுமே விரும்பினார்.
செப்டம்பர் 11 காலை, ஒரு விமானம் வடக்கே இருந்த முதல் கோபுரத்தைத் தாக்கியது. உடனே, ரிக் இருந்த தெற்கு கோபுரத்தின் பொது அறிவிப்பு அமைப்பில், "இந்தக் கட்டடம் பாதுகாப்பாக உள்ளது, ஊழியர்கள் யாரும் வெளியேற வேண்டாம், தத்தமது இருக்கைகளில் இருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது" என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், ஜன்னல் வழியே வெளியே தெரிந்த நெருப்பையும் புகையையும் பார்த்த ரிக், அந்த அரசு அறிவிப்பை முற்றிலும் புறக்கணித்தார். அவருடைய பொறுப்பு அந்தக் கட்டடத்தின் நிர்வாகத்திற்கு அல்ல, அங்கு பணிபுரியும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே! உடனே தன் மெகாஃபோனை கையில் எடுத்து உரத்த குரலில் கட்டளையிட்டார்: "உடனே அனைவரும் வெளியேறுங்கள்!"
ரிக் கொடுத்த இடைவிடாத பயிற்சிகளின் காரணமாக, அந்த 2,700 ஊழியர்களும் எவ்வித பதற்றமும் இன்றி, வரிசையாக அவசரக்காலப் படிக்கட்டுகளில் கீழே இறங்கத் தொடங்கினர்.
அவர்கள் இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே, இரண்டாவது விமானம் அவர்கள் இருந்த தெற்கு கோபுரத்தின் மேல் பகுதியில் பயங்கரமாக மோதியது. கட்டடமே பலத்த சத்தத்துடன் அதிர்ந்தது, மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது, எங்கும் பயமும் மரண ஓலமும் சூழத் தொடங்கியது. அந்த இக்கட்டான நொடியில் ரிக் முன்னால் நின்றார். தன் மெகாஃபோன் மூலம் வழிகாட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல், மக்களின் பயத்தைப் போக்கத் தொடங்கினார். அவர்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப, தன் சிறுவயதில் கற்ற நாட்டுப்புறப் பாடல்களையும், அமெரிக்க தேசியப் பாடல்களையும் அந்தப் புகையார்ந்த படிக்கட்டுகளில் உரக்கப் பாடத் தொடங்கினார்.
"கடவுள் அமெரிக்காவை ஆசீர்வதிப்பாராக..." என்று அவருடைய கம்பீரமான குரல் அந்தப் படிக்கட்டுகளில் எதிரொலித்தது.
அவருடைய தைரியமான குரலைக் கேட்ட ஊழியர்கள், தங்களுக்குள் ஒரு பாதுகாப்பை உணர்ந்ததாகப் பின்னாளில் கண்ணீருடன் கூறினர். அது அவர்களுக்குப் பயமின்றி முன்னோக்கி நடக்கும் சக்தியைக் கொடுத்தது.
ரிக், தன் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த கிட்டத்தட்ட 2,700 ஊழியர்களையும் பாதுகாப்பாகக் கட்டடத்தை விட்டு வெளியேற்றினார். ஆனால், அவருடைய கடமை அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. மேல் தளங்களில் யாராவது காயமடைந்து அல்லது வழியறியாமல் சிக்கியிருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்த ரிக், மீண்டும் கட்டடத்திற்குள் செல்லத் திரும்பினார். அவருடைய சக ஊழியர் ஒருவர், "ரிக், எல்லோரும் வெளியே வந்துவிட்டார்கள், நீங்களும் எங்களுடன் வந்துவிடுங்கள்" என்று கெஞ்சினார்.
அதற்கு ரிக் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: "கடைசி மனிதனும் வெளியேறிவிட்டான் என்பதை நான் உறுதி செய்யும் வரை என்னால் வர முடியாது." புகை சூழ்ந்த அந்தத் தெற்கு கோபுரத்தின் படிக்கட்டுகளில், எஞ்சியவர்களைத் தேடி மேலே நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ரிக் ரெஸ்கோர்லாவைத்தான் அங்கிருந்தவர்கள் கடைசியாகப் பார்த்தனர். அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்தக் கோபுரம் மொத்தமாக இடிந்து விழுந்து தரைமட்டமானது.
அந்தப் பேரழிவின் நாளில், மோர்கன் ஸ்டான்லி நிறுவனம், பாதுகாப்புப் படையினர் உட்பட வெறும் 13 ஊழியர்களை மட்டுமே இழந்தது. 2,680-க்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் அன்று மாலை பாதுகாப்பாகத் தங்கள் குடும்பத்தாரிடம் சென்று சேர்ந்தனர் என்றால், அதற்கு ஒரே ஒரு மனிதனின் "பாதுகாப்புப் பொறுப்புணர்வும் கடமையும்தான்" காரணம். வீடு வந்து சேராத ரிக், நமக்குப் பாடமாகி சாகாவரம் பெற்று, இன்றும் நம்மில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்!
-பழமைபேசி.
ரிக் ரெஸ்கோர்லா, Morgan Stanley Dean Witter என்ற பெரிய நிதி நிறுவனத்தின் பாதுகாப்புப் பிரிவின் துணைத் தலைவராகப் பணியாற்றினார். அவருடைய அலுவலகம் உலக வர்த்தக மையத்தின் தெற்கு கோபுரத்தில் இருந்தது. வியட்நாம் போரில் பங்கேற்ற அமெரிக்க ராணுவ அதிகாரியான ரிக், பாதுகாப்பை வெறும் ஒரு மேஜை பணியாகப் பார்க்கவில்லை. தன் பொறுப்பில் இருந்த 2,700 ஊழியர்களின் பாதுகாப்பைத் தன் சொந்தப் பொறுப்பாகக் கருதினார். 1993-ஆம் ஆண்டு உலக வர்த்தக மையத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்புக்குத் பிறகு, இந்தக் கட்டடங்கள் மீண்டும் வான்வெளித் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் அபாயம் இருப்பதாக ரிக் தீர்க்கமாக நம்பினார். அங்கிருந்து அலுவலகத்தை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுமாறு அவர் நிறுவனத்திற்குப் பரிந்துரைத்தார். ஆனால் நிறுவனம் அங்கேயே இருக்க முடிவு செய்தபோது, ரிக் ஒரு தீர்க்கமான முடிவை எடுத்தார்: "அவர்களை இந்த இடத்தை விட்டு மாற்ற முடியாவிட்டால் என்ன, ஆபத்திலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்பதை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பேன்!"
ரிக் ஒரு கடுமையான அவசரக்கால வெளியேற்றத் திட்டத்தை அமல்படுத்தினார். ஒவ்வொரு மூன்று மாதங்களுக்கும் ஒருமுறை, அங்கு பணிபுரிந்த ஆயிரக்கணக்கான ஊழியர்களை அவர்களின் வேலைகளை நிறுத்தச் செய்து கட்டாயப் பயிற்சி அளித்தார். இருண்ட, குறுகலான அவசரக்காலப் படிக்கட்டுகளில் அவர்களைக் கீழே இறங்கி நடக்க வைத்தார். Stopwatch மூலம் அவர்கள் இறங்கும் நேரத்தைக் கணித்தார். ஒரு ஒலிபெருக்கி மூலம் கட்டளைகளைக் கூவி, பதற்றமின்றி எப்படி வெளியேற வேண்டும் என்று பயிற்சி அளித்தார்.
பல ஊழியர்கள் இதைப் பார்த்து சலிப்படைந்தனர். தங்களின் விலைமதிப்பற்ற வேலை நேரம் வீணாவதாகக் கூறினர். "இந்த ராணுவக்காரருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது" என்று கேலி செய்தனர். ஆனால் ரிக் யாரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்க விரும்பவில்லை; அவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்ற மட்டுமே விரும்பினார்.
செப்டம்பர் 11 காலை, ஒரு விமானம் வடக்கே இருந்த முதல் கோபுரத்தைத் தாக்கியது. உடனே, ரிக் இருந்த தெற்கு கோபுரத்தின் பொது அறிவிப்பு அமைப்பில், "இந்தக் கட்டடம் பாதுகாப்பாக உள்ளது, ஊழியர்கள் யாரும் வெளியேற வேண்டாம், தத்தமது இருக்கைகளில் இருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது" என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், ஜன்னல் வழியே வெளியே தெரிந்த நெருப்பையும் புகையையும் பார்த்த ரிக், அந்த அரசு அறிவிப்பை முற்றிலும் புறக்கணித்தார். அவருடைய பொறுப்பு அந்தக் கட்டடத்தின் நிர்வாகத்திற்கு அல்ல, அங்கு பணிபுரியும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே! உடனே தன் மெகாஃபோனை கையில் எடுத்து உரத்த குரலில் கட்டளையிட்டார்: "உடனே அனைவரும் வெளியேறுங்கள்!"
ரிக் கொடுத்த இடைவிடாத பயிற்சிகளின் காரணமாக, அந்த 2,700 ஊழியர்களும் எவ்வித பதற்றமும் இன்றி, வரிசையாக அவசரக்காலப் படிக்கட்டுகளில் கீழே இறங்கத் தொடங்கினர்.
அவர்கள் இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே, இரண்டாவது விமானம் அவர்கள் இருந்த தெற்கு கோபுரத்தின் மேல் பகுதியில் பயங்கரமாக மோதியது. கட்டடமே பலத்த சத்தத்துடன் அதிர்ந்தது, மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது, எங்கும் பயமும் மரண ஓலமும் சூழத் தொடங்கியது. அந்த இக்கட்டான நொடியில் ரிக் முன்னால் நின்றார். தன் மெகாஃபோன் மூலம் வழிகாட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல், மக்களின் பயத்தைப் போக்கத் தொடங்கினார். அவர்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப, தன் சிறுவயதில் கற்ற நாட்டுப்புறப் பாடல்களையும், அமெரிக்க தேசியப் பாடல்களையும் அந்தப் புகையார்ந்த படிக்கட்டுகளில் உரக்கப் பாடத் தொடங்கினார்.
"கடவுள் அமெரிக்காவை ஆசீர்வதிப்பாராக..." என்று அவருடைய கம்பீரமான குரல் அந்தப் படிக்கட்டுகளில் எதிரொலித்தது.
அவருடைய தைரியமான குரலைக் கேட்ட ஊழியர்கள், தங்களுக்குள் ஒரு பாதுகாப்பை உணர்ந்ததாகப் பின்னாளில் கண்ணீருடன் கூறினர். அது அவர்களுக்குப் பயமின்றி முன்னோக்கி நடக்கும் சக்தியைக் கொடுத்தது.
ரிக், தன் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த கிட்டத்தட்ட 2,700 ஊழியர்களையும் பாதுகாப்பாகக் கட்டடத்தை விட்டு வெளியேற்றினார். ஆனால், அவருடைய கடமை அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. மேல் தளங்களில் யாராவது காயமடைந்து அல்லது வழியறியாமல் சிக்கியிருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்த ரிக், மீண்டும் கட்டடத்திற்குள் செல்லத் திரும்பினார். அவருடைய சக ஊழியர் ஒருவர், "ரிக், எல்லோரும் வெளியே வந்துவிட்டார்கள், நீங்களும் எங்களுடன் வந்துவிடுங்கள்" என்று கெஞ்சினார்.
அதற்கு ரிக் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: "கடைசி மனிதனும் வெளியேறிவிட்டான் என்பதை நான் உறுதி செய்யும் வரை என்னால் வர முடியாது." புகை சூழ்ந்த அந்தத் தெற்கு கோபுரத்தின் படிக்கட்டுகளில், எஞ்சியவர்களைத் தேடி மேலே நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ரிக் ரெஸ்கோர்லாவைத்தான் அங்கிருந்தவர்கள் கடைசியாகப் பார்த்தனர். அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்தக் கோபுரம் மொத்தமாக இடிந்து விழுந்து தரைமட்டமானது.
அந்தப் பேரழிவின் நாளில், மோர்கன் ஸ்டான்லி நிறுவனம், பாதுகாப்புப் படையினர் உட்பட வெறும் 13 ஊழியர்களை மட்டுமே இழந்தது. 2,680-க்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் அன்று மாலை பாதுகாப்பாகத் தங்கள் குடும்பத்தாரிடம் சென்று சேர்ந்தனர் என்றால், அதற்கு ஒரே ஒரு மனிதனின் "பாதுகாப்புப் பொறுப்புணர்வும் கடமையும்தான்" காரணம். வீடு வந்து சேராத ரிக், நமக்குப் பாடமாகி சாகாவரம் பெற்று, இன்றும் நம்மில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்!
-பழமைபேசி.
No comments:
Post a Comment